Edukacja Inspiracja

Malowanki czyli face painting

2012-02-12T04:33:00.000-08:00

Podejrzewam, że internet jest pełen stron o robieniu walentynkowych kartek, wycinaniu serduszek czy miłosnych wierszyków. Reklamy zachęcające nas do nadprogramowej romantyczności, zakupu tuzinów róż i wycieczek dla dwojga nie schodzą z banerów od paru ładnych tygodni. Porady, jak na nowo rozkochać w sobie chłopaka czy przygotować nastrojową kolację też pewnie można bez problemu znaleźć.

I nawet przez chwilę kusiło mnie, by czegoś poszukać, coś wam polecić - jakiś art & craft, jakieś wycinanki.

Ale nie!

Walentynkom mówię stanowcze nie!

Nie przekonuje mnie argument, że to kolejny dzień do dawania prezentów.
Nie bawi mnie sztuczne wyznawanie miłości i komercyjne uczucia.

Chociaż ... przyznam, że kupiona z zaoszczędzonych groszaków kartka z życzeniami (pisownia polska nie ćwiczona niestety - kuleje) od mojego najstarszego rozczula mnie.

Ale dzieci, to inna bajka. Dzieci i tak okazują miłość.
Bezwarunkowo i niewalentynkowo.
Dzieci kochają i kropka. Nie za coś. Nie pomimo, ale tak i już.
Więc te 'walentynki' to po prostu część nieustannych wyznań miłosnych :)
Przechodzą kontrolę jakości.

Mój mąż nie jest zbyt romantyczny, a i ja wolę kwiaty donicznowe od ciętych :) - więc nie czuję, że coś mi umyka.

Oprócz Walentynek są jednak inne okazje do świętowania, np. karnawał.
W Anglii, co prawda, karnawał kojarzy się raczej z Notting Hill Carnival i innymi świętami na cześć różnych grup etnicznych.

Z tradycjami karnawałowymi czy balami przebierańców się nie zetknęłam.

Nie dlatego, bynajmniej, że Anglicy przebierać się nie lubią.
Wręcz przeciwnie! Oni to kochają.
Ale jest to rozłożone na cały rok. A to Dzień Piratów, A to Dzień Czerwonego Nosa, Dzień Kropek (Children in Needs Spotty Day), Dzień Dżinsów (Jeans for Genes), a to jasełka czy Chiński Nowy Rok.

Dzisiaj jednak chciałabym napisać o ukochanym przez wyspiarskie dzieci malowaniu twarzy czyli face paintingu.

FACE PAINTING

To na Wyspach nieźle kwitnący biznes.
Nie ma imprezy plenerowej, nie ma festynu, nie ma szkolnej dyskoteki bez malowania twarzy.
Często na przyjęcia urodzinowe zapraszane są firmy profesjonalnie zajmujące się face paintingiem.
Równie często, hobbistycznie, robią to same mamy.

Pierwszy raz z face paintingiem zetknęłam się w mojej pierwszej szkole, gdy organizowany był Dzień Morza. Jedną z atrakcji miało być malowanie motywów morskich na policzkach. Ja dostałam za zadanie przygotowania wzorów czyli ośmiornic, krabów, rybek i delfinów wszelakich.

Choć moje 'dzieła' były skromne, nie mogłam się nadziwić, ile radości te bohomazy sprawiały dzieciakom.

Było to też fajne pole do obserwacji - jak jeden wzrór się spodobał, bo większość chciała 'masówki'. Ale zawsze znalazło się 2-3 indywidualistów, którzy albo wybrali coś, czego jeszcze nikt nie miał, albo zażyczyli sobie zmiany kolorystyki, lub wręcz wymyślenia czegoś oryginalnego.
Jak to w życiu :)

Potem już rozkręciłam się na dobre.
Skompletowałam sobie zestaw farb, gąbek, pędzelków, brokatów i wosków do robienia sztucznych zębów i na każdych szkolnych festynach zbierałam fundusze na szkołę, do której chodziły moje dzieci, malując zapamiętale wszystkie okoliczne dzieci :)

W celach "reklamowych" malowałam najpierw siebie:

Następnie dla wprawy ćwiczyłam na dzieciach:

(ponieważ mam żelazną zasadę, że nie publikuję zdjęć dzieci w necie - zdjęcia trochę 'zdeformowałam' w Photoshopie - to info dla tych, którzy moje dzieci znają i mogą być nieco zdziwieni :))

Czasami było to malowanie całej twarzy, czasami zaś tylko tzw. cheek painting (małe wzorki, na szybko):

A później już malowałam innych.
Najczęściej nie były to aż tak dopracowane obrazki, gdyż kolejka dzieci wymuszała pośpiech, a i pod czujnym okiem mam ręce się trzęsły.
Zresztą malowanie małych wiercipięt nie należy do najprostszych czynności. Wyzwanie stanowiła też ... ciemna skóra, jako że trudniej ją było pokryć kolorami, poza tym często jest ona bardziej 'oleista'.

Wzory w większości kopiowałam z internetu.
Taka zdolna to już nie jestem, żeby sama wymyślać - choć w przyszłości, jak się rozkręcę, to kto wie, kto wie :)

W necie można znaleźć nawet zdjęcia typu 'step by step', czyli jak krok po kroku namalować jakiś wzór.
Tu jeden z najpopularniejszych wzórów - tygrys.

Polecam wam - przednia zabawa i dla dzieci i dla malujących :)

Warto jest skompletować sobie najpotrzebniejsze akcesoria.
Nie są one najtańsze, ale przy odpowiednim traktowaniu (mycie, suszenie) służą przez lata.
Zestaw do facepaintingu przydaje się nie tylko do klasycznych malowanek 'natwarzowych', ale także gdy potrzeba np. ucharakteryzować postaci do szkolnego przedstawienia lub na Bal Przebierańców.

Ja, jako zabiegana mama notorycznie zapominam o różnych przebierankach moich dzieci (tyle ich jest - patrz: początek wpisu).

Kiedy więc pewnego dnia rano moje dzieci z płaczem poinformowały mnie, że mają być żołnierzem z Wojny Krymskiej lub Florence Nightingale musiałam coś wymyślić (na tyle szybko, by samej nie spóźnić się do pracy :)).

Stara koszula ciążowa, spódnica i apaszka musiały wystarczyć za strój pielęgniarki z XIX w, a farby do facepaintingu pomogły szybciutko stworzyć piękną szramę i ranę obandażowaną połową rolki papieru toaletowego.
Łzy zostały osuszone, a strój był przynajmniej oryginalny, w przeciwieństwie do kupionych 'gotowców innych dzieci.

Oprócz farb (co się rozumie samo przez się) polecam także:

- brokat w żelu lub/i w proszku - nadaje super efekt,

- gąbki do malowania tła,

- chropowata gąbka do robienia cieniowania, kropek, smug itp,

- pędzelki z różnym końcówkami (np. do robienia kropek, cieniutkie do obramówek itp.)

- książeczkę z najpopularniejszymi wzorami i instrukcjami, jak je narysować - naprawdę, nawet początkujący 'malarze twarzy' dadzą radę :)

A na koniec podaję stronę, gdzie można podpatrzeć wiele fajnych, choć dość zaawansowanych wzorów - jest to amerykańska strona Snazaroo, jednego z największych producentów farb do twarzy. Strona, gdzie face painterzy- amatorzy zgłaszają swoje prace do konkursów:

www.snazaroo.us/photos

Miłego malowania :)

Caramellita

TFUrczy bałagan

2012-01-21T16:26:00.000-08:00

Jak pisałam już nie raz, angielska szkoła nie jest idealna.

Ponieważ założyłam sobie, że chciałabym inspirować raczej niż krytykować, staram się opisywać dobre strony tutejszego systemu.

Rozpływam się nad brakiem podręczników, pieję z zachwytu nad pozytywnym nastawieniem nauczycieli, podziwiam postępy, które robią uczniowie.

Angielska szkoła ma jednak na swoim koncie grzechy i grzeszki, a do ideału jej daleko.

Większość Polaków stykających się z wyspiarskim systemem edukacji po raz pierwszy najczęściej przeżywa szok.

I nie wynika on bynajmniej z zachwytu nad angielskim szkolnictwem.
Najczęściej słyszane opinie to: Oni tu niczego nie uczą w tych szkołach! Moja córka robiła to somo dwa lata temu w Polsce! Mój syn bazgroli jak kura pazurem, a pani się w ogóle tym nie przejmuje!
Do tego dochodzą jeszcze inne aspekty jak brak higieny (chodzenie w tych samych butach cały dzień, siadanie na dywanie wydeptanym uprzednio owymi buciorami, które - wiadomo, jak to u dzieci - bywają wszędzie i wdeptują we wszystko, a następnie jedzenie np. owoców lub innych przekąsek), ogólne rozhulanie i rozhukanie angielskich dzieci czy często uciążliwa różnorodność kultur, zwyczajów, nawyków.

Nie będę z premedytacją kłamać i pisać, że to wszystko nieprawda. Bowiem - szczególnie w kwestii higieny i rozhukania - prawda to najprawdziwsza.

Wiele razy moje oczy robiły się większe niż koła u wozu na widok zachowań niektórych dzieci, szczęka lądowała na podłodze na skutek zasłyszanych tekstów, a cisnące się na usta słowa 'rozbestwione bachory' wydawały się jedynym adekwatnym określeniem.
'Bachorowatość' i rozbestwienie jest najczęściej skutkiem takich na nie innych sposobów wychowania i szkoła często może tylko rozłożyć ręce z bezradności.

A jednak - i tu znowu bronię angielskiego systemu - często zamiast rozkładania/ załamywania rąk, zakasuje się rękawy i opracowuje się strategie, jak pomóc i dzieciom
i ich rodzinom.
Jak złagodzić skutki trudnej sytuacji materialnej, nieznajomości angielskiego, braku wykształcenia rodziców.
Jak nie oceniać pochopnie i przez pryzmat osobistych niechęci.

Parę lat temu Ministerstwo Edukacji opracowało dokument zatytułowany Every Child Matters (Każde Dziecko Jest Ważne).

Dokument ten - o czym może więcej napiszę innym razem - ma na celu zwrócenie uwagi na 5 aspektów rozwoju dziecka i obliguje nauczycieli i wszystkich innych specjalistów pracujących z dziećmi do tego, by w szczególności dbali o kluczowe prawa dziecka takie jak:

prawo do bycia zdrowym (w każdym aspekcie),
prawo do bezpieczeństwa (poczucie bezpieczeństwa i BHP),
prawo do odczuwania radości z tego co robi i możliwości osiągania sukcesów,
prawo do bycia częścią społeczności i wywierania na nią pozytywnego wpływu,
prawo do dostatniego życia.

Ciekawe, co?

Ja jednak - przewrotnie - zamierzam dziś obsmarować jeden z aspektów angielskiej szkoły, który mnie wyjątkowo razi.

A będzie to ... bałagan.

Nie jestem pedantką. Oooooo, co to to nie!
Rozumiem, że ludzie muszą mieć wolność ekspresji.
Wiem, że dzieci dzielą się na brudne i nieszczęśliwe.
Mam świadomość, że w ferworze tworzenia nie myśli się za bardzo o porządku wokół, szczególnie jak się ma zaledwie kilka lat, niewyćwiczone łapki, nadmiar energii i tyyyyyle rzeczy do zrobienia na raz.

Ja mam wyćwiczone łapki, prawie cztery dekady na karku, pokłady energetyczne wielce zredukowane a i tak jak gotuję, to ... lepiej do kuchni nie wchodzić, bo się można przylepić lub nadziać na coś niespodziewanego.

Mimo tego uważam, że są jakieś granice i umiejętność sprzątania po sobie czy szanowania rzeczy powinna być wpajana na równi z nauką pisania czy liczenia.

Naczelną zasadą panującą w szkołach jest: HAVE FUN.

Do tego stopnia, że jak mój syn robił plakat o zasadach BHP w kuchni (jednym z bloków tematycznych na tutejszych ZPT-ach jest gotowanie), obok noszenia fartuchów, uważania na ostre narzędzia, wyłączania gazu i innych ważnych reguł wpisał: HAVE FUN właśnie.

Doprawdy! Dobra zabawa jest niezbędnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo podczas gotowania!!!

KLASA

Ponieważ wszystkie pomoce szkolne, począwszy od zeszytów, poprzez długopisy, gumki, flamastry, słowniki, linijki (długo by wymieniać), a na laptopach skończywszy są dostarczane przez szkołę za darmo, bardzo łatwo o ukszałtowanie się - jak dobrze nam znanej z okresu komunizmu - zasady: Nie moje, a więc niczyje.
I dbać o to nie trzeba.

Przyznam, że nie raz z ciężkim sercem patrzyłam na tony wyrzucanego papieru, na miliony połamanych ołówków, pogryzionych gumek, podartych książek czy powyrywanych kabli.

Nie raz uczestniczyłam w zajęciach, gdzie po skończonej pracy dzieci pozbierały tylko co większe śmieci ze stołu, zostawiając podłogę w opłakanym stanie.

Ktoś posprząta.

Najważniejsze, żeby 'był fun'!

STOŁÓWKA

Stołówki - to kolejny obraz nędzy i rozpaczy.
Szkoły najczęściej nie posiadają oddzielnych jadalni. Dzieci jedzą obiad na składanych stołach, które są rozkładane w holu głównym, a po skończonym posiłku chowane gdzieś w kanciapie.

Najczęściej lunch je się na raty.
Połowa klas biega radośnie, podczas gdy ich koledzy - nierzadko w kurtkach (gotowi do wyjścia), jedzą na chybcika szkolny lub własny posiłek. Po dwudziestu minutach następuje zmiana - reszta dzieci prosto z placu zabaw, bez mycia rąk czy innych 'zbędnych' rytuałów wparowuje na 'stołówkę polową'.
O stan podłogi nawet nie pytajcie...

W szkole moich dzieci dodatkowo panuje taki idiotyczny zwyczaj, że ... nie można wyrzucać własnych resztek z lunchu do szkolnych koszy, więc moje maluchy codziennie przynoszą mi w prezencie lunch boxy uwalane resztkami jogurtu wyciekającego z pojemniczka, usmarowane skórką od banana lub wyciapciane masłem z folii, w którą owijam im kanapki.

MUNDURKI

Kolejnym, niezrozumiałym dla mnie zjawiskiem jest ... kącik 'Zgubione-Znalezione'.
Nie ze względu na sam fakt istnienia, bynajmniej.

Jednakowość stroju narzuca konieczność znakowania identycznie wyglądających bluz, marynarek czy spodenek. Najlepiej by było, aby każda część ubioru była podpisana (ja kupuję specjalne naszywki z wyhaftowanymi maszynowo imionami dzieci, bo są one trwalsze, choć co się na początku roku muszę 'nadziergać' to moje!).

Przekopywałam się już nie raz i nie dwa przez kosz/pudło z pozostawionymi rzeczami, gdyż moje Miśki są specjalistami od zostawiania rzeczy w szkole.
I zawsze niezmiennie się dziwiłam, że są one (te pudła znaczy się) wypełnione po brzegi ... PODPISANYMI częściami garderoby nie tylko szkolnej, ale też wierzchniej.

Nie wiem, jak to możliwe, że dziecko zostawia w szkole kurtkę lub płaszcz, a rodzic interesuje się ich losem nie bardziej niż losem trylionów porzuconych czapek, szalików, teczek na książki i rękawiczek nie do pary.

Może się mylę, ale wydaje mi się, że 4-6 letnie (albo i starsze) dzieci nie są w stanie zawsze pamiętać
o powieszeniu kurtki na odpowiednim wieszaku, zapakowaniu w-fu do woreczka, założeniu bluzy na siebie, a nie walnięciu jej w kąt i powinno się je choć trochę nakierować.

Często jednak szatnia żyje sobie swoim własnym życiem ...

KREATYWNOŚĆ

Nie mam nic przeciwko radosnej twórczości, ale czy odrobina organizacji pracy, efektywne wykorzystanie zasobów i szczypta estetyki nie byłaby wskazana? Szczególnie w starszych klasach?

Gwoli sprawiedliwości dodam jednak, że bardzo wiele zależy od samych nauczycieli, od tzw. etosu szkoły i od postawy dyrektora.
Widziałam bowiem szkoły, gdzie do porządku przywiązywało się ogromną wagę i już dzieci przedszkolne były uczone, by odkładać zabawki na miejsce, jak nadchodził obwieszczany dzwoneczkami czas sprzątania.

Czy Wam też przeszkadzałby taki bajzel czy to tylko ja tak zrzędzę?

Ze sterylnym pozdrowieniem

Caramellita

Ps. Podsumowanie Konkursu Blog Roku 2011:

Wg ostatnich dostępnych mi danych zajęłam zaszczytne 138 miejsce na 803 blogi zgłoszone w kategorii Moje Zainteresowania i Pasje, co pokazało mi, że mam więcej czytelników niż przypuszczałam. Tak mi się przynajmniej wydaje - zdobyłam bowiem 2 kuleczki, które oznaczają przedział od 6-50 głosów. Chcę wierzyć, że było mi bliżej do pięćdziesiątki niż do szóstki :))

Dzięki zgłoszeniu bloga udało mi się zyskać kilku nowych Czytelników, których bardzo serdecznie pozdrawiam.
Sama też odkryłam parę świetnych blogów do których będę z przyjemnością wracać.

JESZCZE RAZ BARDZO DZIĘKUJĘ ZA WSZYSTKIE ODDANE NA MNIE GŁOSY !!!

Dzień Babci i Dziadka

2012-01-14T12:35:00.000-08:00

W związku ze zbliżającym się dniem 21 stycznia szukałam ciekawych stron z materiałami na Dzień Babci i Dziadka i ... nic nie znalazłam.

Właściwie, to nie powinno mnie to dziwić, bo rola babć i dziadków w Królestwie jest zgoła inna niż w Polsce.

Dziadkowie są dużo mniej zaangażowani w wychowywanie wnuków (nawet jak rodzice pracują - stąd instytucja opiekunki i prywatne przedszkola kwitną), a tzw. 'podrzucanie do dziadków' zdarza się o wiele rzadziej.

Dziadkowie albo pracują i są czynni zawodowo, albo ... zajmują się korzystaniem na całego z dobrodziejstw emerytury, które na ogół są bardzo przyzwoite.
W wieku 60-65 przeciętny Anglik ma już dawno spłacony dom z ogródkiem, który namiętnie uprawia, kota lub psa, a także dużo czasu i pieniędzy na zwiedzanie i podróże.

Jest jeszcze aspekt ... domów spokojnej starości. Jest to tu o wiele częściej praktykowane. Nie tyle 'oddawanie' starszych osób do Domu Starców (brrr, co za ohydna nazwa!), ale świadoma wyprowadzka. Te domy oczywiście wyglądają tu nieporównywalnie lepiej niż w Polsce - często są to luksusowe, komfortowe kompleksy mieszkalne, gdzie każdy ma swoje małe mieszkanko z łazienką i mini kuchenką, zapewnioną opiekę medyczną i zorganizowane zajęcia, w których może uczestniczyć.

Nie czas tu i miejsce na rozważanie na nad samą ideą istnienia takich miejsc. Różnice między mentalnością Polaków i Brytyjczyków są w tej kwestii kolosalne.
Odnotowuję jednak ten fakt, jako - moim zdaniem - mający znaczny wpływ na relacje dziadkowie-wnuki i ideę samego Dnia Babci czy Dnia Dziadka.

Zasięgnęłam też języka w paru odwiedzonych ostatnio szkołach i usłyszałam, że być może nie obchodzi się tego święta na masową skalę, by ... nie urazić tych, co już nie mają dziadków!
Jak dla mnie to typowo angielska przesada!
To powinni też znieść Walentynki :)
Ileż to bowiem singli cierpi w ten dzień, tęskniąc za drugą połówką?

Wg Wikipedii Dzień Dziadków został w Wielkiej Brytanii wprowadzony dopiero w 1990 roku!
I z tego, co obserwuję, to raczej się nie przyjął.
W każdym razie szału kartkowego - jak przy Walentynkach czy Dniu Matki - nie ma.
Tortów z lukrowanymi literami 'I love my nan' czy kubeczków z napisem 'The best grandpa in the world' ze świecą by szukać.

Ale oficjalnie jest - świętuje się go w pierwszą niedzielę października. I znając życie prędzej czy później ktoś zwęszy niezłe pieniądze i święto rozreklamuje na szerszą skalę :)

W Polsce to święto też zostało wprowadzone nie tak dawno, bo w 1964, z inicjatywy Kobiety i Życia.
A ma się wrażenie się jednak, jak by to była wielowiekowa tradycja.

Polski Dzień Babci już niedługo - 21 stycznia. Dzień Dziadka 22-go. My oczywiście tradycyjnie obchodzimy po polsku.

Co zatem ucieszy babcię i dziadka?

Na pewno pamięć i ciepłe słowa.

Jeśli chodzi o prezenty, to są miliony rzeczy, które po prostu cieszą każdego z nas.
Jeśli szukacie inspiracji - polecam wam bardzo fajny blog:

Mam pomysł na prezent!

Akurat na Dzień Babci czy Dziadka nie ma nic specyficznego, ale blog powstał w lutym 2011, więc musicie poszperać w dostępnych propozycjach :)

Zawsze jednak zostaje tradycyjna laurka lub wykonane małymi łapkami dzieła sztuki.

Moja babcia do dziś trzyma moje 'arcydzieła' w blaszanym pudełku.

A właśnie!

I uwielbia dostawać ode mnie angielskie ciasteczka, ze względu na te pudełka. Ot, siła sentymentu.

A trzeba przyznać, że bywają napawdę piękne, jak chociażby to tegorocznej limitowanej serii z Marks & Spencer:

Waszym dzieciom na pewno nie zbraknie pomysłów na piękne laurki. Ci zaś, którzy rysowania nie lubią, mogą się zadowolić laurkami do wydrukowania, choć są one dość przaśne :).

Laurki można wydrukować w formie biało-czarnej lub w wersji już pokolorowanej.

Można też tam znaleźć pomysły na zrobienie własnych wycinanek, zakładek, ramek na zdjęcia itp.

DLTK's Growing Together

hellokids

Przy okazji wertowania netu przyszedł mi do głowy inny fajny pomysł.
Może niekoniecznie na prezent, ale na ... lepsze poznanie dziadków i ich historii, na poszperanie w przeszłości, na wspomnienia czy na zaskakujące odkrycia.

DRZEWO GENEALOGICZNE

Przypadkowo natknęłam się na kreator , który pozwoli nam zbudować diagram, poumieszczać w nim zdjęcia, daty urodzenia i rodzinne koneksje.

Nie mogłam się powstrzymać i od razu zabrałam się do tworzenia wirtualnej rodzinki.
Mój 'pradziadek' z rodowodem szlacheckim wyemigrował do Kanady, a babcia miała dwóch mężów, w tym jednego latynosa, który umarł młodo, 4 lata po ślubie (Może ja powinnam scenariusze do telenoweli pisać? :))

A zatem przedstawiam państwu moją wyimaginowaną rodzinkę:

Tło, ramki, czcionkę i parę innych szczegółów graficznym można zmieniać. Podejrzewam, że w wersji płatnej jest dużo więcej opcji, ale i w opcji darmowej jest pewne pole dla kreatywności.

Można też zmieniać osobę, od której rozpoczyna się genealogię, czyli np. zacząć od siebie i dodawać przodków i potomków.

Nie zdążyłam jeszcze dokładnie zeksplorować programu - pozostawiam to Państwu :), ale nawet po pobieżnym przeglądzie zapowiada się bardzo ciekawie.

Niektóre funkcje programu to:

dodawanie nowych osób na wszystkich poziomach drzewa,
tworzenie galerii zdjęć i tagowanie osób na zdjęciach,
możliwość zapisania drzewa na iphonie, ipadzie i androidzie,
udostępnienie projektu innym członkom rodziny, by mogli sami dodawać swoje dane,
analizowanie rodzinnych statystyk (np. ile osób wyemigrowało),
tworzenie rodzinnej osi czasu, na którą nanosi się wybrane zdjęcia i wydarzenia,
mailowe powiadomienia o rodzinnych uroczystościach - tym sposobem nigdy nie zapomnisz o urodzinach ciotki lub rocznicy ślubu twoich rodziców,
mapy, z zaznaczonymi miejscami pobytu wszystkich członków rodziny,
a nawet stworzenie Memory Game ze zdjęciami rodziny w wersji online
i do druku :)

My Heritage

Program jest dostępny w języku polskim, choć niestety nie ma polskich czcionek (jest jednak bodajże możliwość zmiany ustawień).

Dla tych, którzy nie czują się jednak zbyt pewnie w świecie technologii, zostaje zawsze opcja tradycyjna :)

(z netu: www.pazda.eu )

Najnowsze wieści z niwy Blog Roku 2011 - jest mi miło oznajmić, że na dzień dzisiejszy jestem na pozycji 123 , co i tak jest dużo wyżej, niż się spodziewałam, bo - jak pamiętacie - miałam ambicje na pierwszą siedemsetkę :)

Bardzo dziękuję za wszystkie głosy !!!

Caramellita

Nie bądź wiśnia, wyślij sms-a!

2012-01-12T14:45:00.000-08:00

Hello Wszystkim!

Niniejszym ogłaszam, że głosowanie na najlepsze blogi właśnie się rozpoczęło!!!

Edukacja Inspiracja

Analizując statystyki wejść na mojego bloga widzę wyraźnie, że większość ludzi wchodzi tu poprzez ... Google Images, he, he.

Nie łudzę się zatem, że owi poszukiwacze obrazków zostają na dłużej i zgłębiają się w zapiski nawiedzonej nauczycielki.

Poza tym mój blog - mam tego świadomość - jest raczej tworem niszowym.

Tym niemniej, jeśli ktoś się choć na chwilę zatrzyma, przeczyta wpis lub dwa, jeśli coś się mu na moim blogu spodoba, zainspiruje lub zachęci, jeśli uzna, że blog jest wart polecenia, to sprawi mi ogromną przyjemność.

Cieszę się z każdego wiernego czytelnika, przypadkowych gości witam z otwartością, a komentarze mnie uskrzydlają, bo ... nie lubię mówić do ściany :)

Jeśli jesteś jedną z tych osób i uznasz, że chciał(a)byś przeznaczyć 1,23 zł brutto na cele charytatywne (turnusy rehabilitacyjne dla osób niepełnosprawnych) i jednocześnie przyczynić się do przesunięcia mojego bloga w rankingu gdzieś przynajmniej w okolice pierwszej siedemsetki (w kategorii Moje Zainteresowania i Pasje zostały zgłoszone 804 blogi !!!), to ... proszę bardzo, nie żałuj sobie tej odrobiny przyjemności :)

Za wszystkie głosy jestem z góry i dozgonnie wdzięczna!

Wystarczy tyko wysłać sms-a
na numer 7122 o treści H00666

(H-zero-zero-666)

Z jednego telefonu można wysłać tylko jednego sms-a
(to info dla moich najwierniejszych fanów :))

I niestety tylko z numerów należących do operatorów telefonicznych działających na terenie Polski: Era, Plus, Orange, Play

Nawet sobie człowiek na swojego bloga nie może zagłosować, by choć jeden głos dla przyzwoitości zdobyć :)

Głosowanie trwa do 19-go stycznia 2012.

Pozdrawiam serdecznie

Caramellita

wywiadówka czyli morze pochwał

2012-01-08T01:14:00.000-08:00

Szkolne mury opuściłam już dawno temu.

Do tej pory, jednak, na słowo 'wywiadówka' dostaję wysypki. Już sama etymologia tego słowa jest podejrzana i kojarzy mi się raczej z wywiadem niż z wy... dowiadywaniem się czegoś.

Wywiadówka, była zawsze (tak mniej więcej od czwartej klasy podstawówki) traumatycznym przeżyciem dla całej naszej rodziny.

Głównie dla moich rodziców, którzy przychodzili do domu po godzinach maglowania, z wypiekami na policzkach, boleśnie uświadomieni o mało chwalebnych poczynaniach ich córki.

O zatajanych kolekcjach dwój (a co, miałam się chwalić?), o nieodrabianych pracach domowych, nieprzynoszonych podręcznikach, nieużywanych spodenkach na w-fie (chciałam w dresach, ale dres nie był zdaniem mojej pani wystarczająco sportowym strojem).

O braku kapci na zmianę, krepiny na ZPT-y, linijki do podkreślania tematów czy referatu o Słowackim (nienawidziłam Romantyzmu tudzież pani od polskiego - tej, która nastała po Pani Nieprzytomnej, więc chyba wszystko jasne).

Na dodatek musieli się nasłuchać tyrad o moim niewyparzonym języku, pyskowaniu, zbuntowaniu, rzucaniu w nauczycieli papierowymi kulkami, gadaniu na lekcji, itp., itd.

Jedynym światełkiem w tunelu było łaskawe uznanie dla moich rozlicznych zdolności i talentów, które jednak upchane w zwrocie 'zdolna ALE leniwa' traciło dziwnym trafem swoją pozytywną moc.

Dla mnie również nie było to miłe przeżycie.
Im później następował powrót rodziców, tym gorszą wróżyło to burzę.
Bo oznaczało to, że musiała nastąpić konieczność odwiedzenia większej liczby nauczycieli (i rozszerzenia mojej listy przewinień o bardziej specyficzne grzeszki).

Nie będę opisywać, co się działo potem (dantejskie sceny to przy tym pestka; tak mi się wydaje, bo Dantego przeczytać nie raczyłam).

Dość powiedzieć, że po przekazaniu mi 'wiadra z pomyjami', wylanymi uprzednio przez pół grona nauczycielskiego, na pewno nie czułam się zachęcona do dalszej pracy.

Owszem, miałam chwilowe zrywy (głównie, by oszczędzić rodziców w czasie następnej jatki w wykonaniu moich 'wychowawców'), ale ogólnie czułam się totalnie zdemotywowana, zmieszana z błotem i okradziona z jakiejkolwiek nadziei na przyszłość.

Doprawdy, nie wiem, jak dałam radę w ogóle zdać maturę, dostać się na studia, skończyć dwa fakultety i nawet dostać pracę w zawodzie nauczyciela?

Chyba mam silną psychikę :))

Postawmy jednak grubą kreskę między zamierzchłą przeszłością i zwalmy wszystko na mroczne komunistyczne czasy ...

Nie mam pojęcia, jak teraz w Polsce wyglądają 'wywiadówki', żywię jednakże nadzieję, że nastawienie nauczycieli ewoluowało w bardziej cywilizowanym kierunku.

Mam jednak wrażenie, że zebrania rodziców nadal mocno się różnią od tych angielskich.

A zatem dzisiaj parę słów o angielskich parents' evenings, czyli zebraniach właśnie.

*************************

1. EXCELLENT, FANTASTIC, BRILLIANT !!!

Zasada, którą kierują się angielscy nauczyciele to:
po pierwsze chwalić.

Jest to w jednej linii z ogólnym nastawieniem Wyspiarzy do życia. Nie bez powodu piosenka 'Always look on the bright side of life' powstała właśnie w kraju nad Tamizą.

I owszem, czasami trąci to powierzchownością i fałszem - osobiście wolę to jednak dużo bardziej, niż skrzywioną minę i wieczne krytykanctwo.

Na początku nieco przeszkadzały mi te przesłodzone może nieco zachwyty nad moimi dziećmi.

"Pani mówi do mnie?" - myślałam sobie w duchu. "Pani mówi o MOICH dzieciach?!
To niemożliwe!!! Moje dzieci nie słuchają poleceń, nie sprzątają bez gonienia, nie pomagają bez szemrania! :)

Wkrótce zrozumiałam jednak, że po wysłuchaniu tylu pozytywów (i dostrzeganiu ich we wszystkich możliwych dziedzinach) dużo łatwiej jest mi przyjąć uwagi krytyczne, sugestie czy informacje ewentualnych problemach.

Że rolą nauczyciela nie jest 'zjechanie' mnie i mojego dziecka, ale zachęcenie mnie - rodzica do współpracy.

I naprawdę nie chodzi tu o fałszywe pochwały czy przedstawianie nieprawdziwego, niepełnego obrazu.

Chodzi o zbudowanie zaufania, o pokazanie, że nauczyciel jest po stronie rodziców - i tak jak im, zależy mu na dobrym samopoczuciu i jak najlepszych osiągnięciach powierzonego mu dziecka.

2. NIHIL NOVI

W Anglii na parents' evenings rodzice przychodzą z dziećmi.
Dlaczego?
Dlatego, że są na nich omawiane postępy DZIECKA. Dotyczy to jego edukacji, jego postępów i ... występków. W związku z tym obecność najbardziej zainteresowanego jest wskazana.

Wygląda na to, że w Polsce ta koncepcja wciąż jeszcze się niektórym osobom nie mieści w głowie.
Dziecko na wywiadówce?! No kuriozum jakieś!!!

Ja jednak nie wyobrażam już sobie, by mogło być inaczej.

Ostatnio przeżyłam nawet lekki szok, gdy otrzymałam kartkę z zaproszeniem na parents' evening, z postępami mojego najstarszego syna (high school), na której widniało jak wół:

Every studen must attend his/her appointment, whether or not a parent is able to come along too.

Jednym słowem na 'wywiawiadówce' musi stawić się uczeń. Rodzice to tylko dodatek. Uda im się dotrzeć, to dobrze. Nie uda, to drugie dobrze :)

3. SHORT & TO THE POINT

Ponieważ spotkania z rodzicami odbywają się indywidualnie, zorganizowanie zebrania wymaga zdolności logistycznych :)

Dwa tygodnie przed zebraniem rodzice wpisują się na listę, zaznaczając, jaki przedział czasowy odpowiada im najbardziej. Jest to później koordynowane tak, by rodzice mający więcej niż jedno dziecko w szkole mogli spokojnie porozmawiać ze wszystkimi nauczycielami.

Zebranie rozpoczyna się zaraz po zakończeniu lekcji (ok. 15:45) i trwa najczęściej do 19-tej. Dla nauczyciela jest to więc niezły maraton.

Każdy rodzic ma ok. 10 min. na rozmowę i najczęściej wszyscy tego przestrzegają; z 3-5 minutowym marginesem.

Rozmowa dotyczy konkretnego dziecka.
Tzw. sprawy organizacyjne, komitety rodzicielskie, zbiórki pieniędzy i inne zadania kolektywne z przyczyn oczywistych nie są przedmiotem 'wywiadówek'.

4. ACTION PLAN

Nauczyciel ma wypisane najważniejsze uwagi: mocne strony i słabe punkty. Po pochwałach następuje omówienie dziedzin kulejących lub po prostu zaniedbanych. Rodzic dostaje informacje, nad czym trzeba popracować, jak to zrobić (czasami jakieś broszurki, strony internetowe, adresy instytucji, gdzie można szukać pomocy w przypadku bardziej zaawansowanych problemów).

W podstawówce dzieci mają jednego nauczyciela, który uczy ich wszystkich przedmiotów.
W szkole średniej wychowawca (form tutor) zbiera informacje od nauczycieli poszczególnych przedmiotów.

Nie ma ocen, ale są punkty (o tym innym razem), które pomagają ocenić, czy uczeń jest na wymaganym poziomie. Jeśli punktów jest zbyt mało, uczeń razem z wychowawcą (korzystając ze wkazówkek nauczycieli przedmiotów) stawia sobie cele (targets), nad którymi chce pracować w najbliżym czasie.

5. SHOW TIME !!!

Ponieważ angielskie dzieci nie zabierają do domów nic, oprócz pustych lunch boxów i teczki z książeczką do czytania, ewentualnie z zeszytem do prac domowych, rodzice nie mają na co dzień zbyt wielu możliwości zobaczyć wszystkich wypracowań, rysunków, prac swoich pociech (są one od czasu do czasu prezentowane na wystawach, dzieci zabierają też zeszyty do domu, ale dopiero pod koniec roku).

W związku z tym zebrania są idealną okazją, by przejrzeć się z bliska poczynaniom milusińskich.

Rodzice są zachęcani, by przyjść na zebranie nieco wcześniej, by oczekując na swoją kolejkę mieć czas na zapoznanie się z radosną twórczością nie tylko swoich dzieci, ale też całej klasy.

Przed zebraniami każde dziecko wykłada swoje zeszyty na ławkę, przy której siedzi, a na tyłach klasy organizowane są wystawy prac, fotoreportaże z wycieczek, oraz przegląd tematów, które były omawiane w danym trymestrze wraz z korespondującymi ćwiczeniami, makietami, projektami. (zebrania z rodzicami odbywają się 2-3 razy do roku).

6. THE END

Wszystkie inne sprawy załatwiane są mailowo, poprzez reprezentantów klasowych, przy pomocy 'siatki łączników' oraz na specjalnych zebraniach poświęconych np. rozpoczęciu nowego etapu edukacyjnego (przejście z KS1 do KS2 ) - o czym będzie innym razem.

Na koniec polecam Wam dwa ciekawe linki:

Parents' Evenings - dokument przygotowany przez szkocki parlament, wyjaśniający czym są, jakie korzyści przynoszą i jak przebiegają zebrania dla rodziców (wersja polska !!!)

oraz artykuł dla nauczycieli ... "Jak przetrwać zebranie z rodzicami" :)

Pozdrawiam, życząc owocnej współpracy między nauczycielami a rodzicami.

Caramellita

Konkurs Blog Roku 2011

2012-01-04T10:14:00.000-08:00

Z pewną nieśmiałością, trochę wbrew sobie (przyznam, że duch rywalizacji został we mnie nieco stłamszony; tak, także przez niektórych nauczycieli), postanowiłam wziąć udział w konkursie Blog Roku 2011.

Wiem, wiem ...

Obejrzałam sobie blogi poprzednich laureatów.
Profesjonalne, muszę przyznać.
Prawdziwi pasjonaci!

Jestem świadoma konkurencji, szczególnie, że zarejestrowałam bloga w kategorii z największą liczbą zgłoszeń!!!
Cóż, do kategorii 'off-topowe i absurdalne' się chyba raczej nie nadaję :-D

Hmmmm ..... na dodatek moje nieregularne zapiski nie mają nawet roku.

Po przejrzeniu parudziesięciu blogów stwierdzam jednak, że nie tylko ja jestem winna takiego 'grzechu'. Są tacy, co swój pierwszy wpis zamieścili ... 25 grudnia. He, he, he.

Zrobiłam to głównie dlatego, by się choć na chwilę wyrwać poza ramy bloxa (i bloggera :)), żeby przedstawić mój blog trochę szerszej publiczności.

Może uda mi się kogoś zainspirować do ... wysłania sms'a?

Szczegóły po 12-tym stycznia 2012

Konkurs Blog Roku 2011

Pozdrawiam

Caramellita

Noworoczny Kalendarz Świąt

2012-01-01T09:16:00.000-08:00

Kiedy te święta mi minęły - nie mam pojęcia.

Ostatnie dwa miesiące były zwariowane i niestety blog porósł kurzem.

Miałam ambitne plany napisać trochę o angielskich tradycjach świątecznych (choć czasami mam wrażenie, że poza wysyłaniem ton kartek już w listopadzie, chodzeniem na miliony Christmas Parties, jedzeniem indyka i brukselki i wariactwem poświątecznych wyprzedaży to niewiele z tych tradycji się ostało).

Chciałam podać linki do różnych świątecznych rysowanek, malowanek, wyklejanek ...

Ale wyszło, jak wyszło.
Może się zrehabilituję za rok :)

Dzisiaj, wraz z życzeniami noworocznymi chciałabym opisać pewne ciekawe zjawisko.

Otóż w Anglii, oprócz zwykłych kalendarzy w szkołach (głównie tam, choć pewnie nie tylko) pojawiają się tak zwane kalendarze świąt religijnych (Days of Observance Calendars) - i zawierają wszystkie święta i uroczystości religijne, celebrowane przez wyznawców największych religie świata: Chrześcijan, Żydów, Muzułmanów, Buddystów, Sikhów, wyznawców Hinduizmu i wielu innych religii.

Kalendarze te pomagają nauczycielom planować różne zajęcia, jak np. szkolne wycieczki, przedstawienia, imprezy z uwzględnieniem dni ważnych dla różnych grup wyznaniowych.

A różnorodności pod względem narodowości i wyznań nie można angielskim szkołom odmówić.

Pewnego razu, byłam na zajęciach w szkole w dzielnicy hinduskiej. W szkole, gdzie jedynymi przedstawicielami rasy kaukaskiej byli nauczyciel z Anglii i Teaching Assistant z Polski (imiona dzieci - głównie Sikhów i Muzułmanów poniżej :)).

Zdjęcia zostały zrobione w jednej z londyńskich szkół, w której w większości klas nie ma ... ani jednego Anglika !!!
I weź tu, swoją drogą, zgadnij człowieku, który to chłopak, a która dziewczyna :)

Akurat natrafiłam na lekcję religii.
Tematem było ... chrześcijaństwo.
Zanim pani zaczęła temat, zrobiła burzę mózgów, by sprawdzić, co dzieci wiedzą na temat Jezusa. Lekcja miała miejsce na początku września; nie w okolicach świąt gdzie tematyka 'jasełkowa' jest wszechobecna.

I przyznam, że byłam naprawdę zaskoczona, tym co usłyszałam z ust dziewięcioletnich (!) wyznawców Mahometa i Guru Nanaka.

Oto, co usłyszałam:

Jezus łamał chleb, dawał jedzenie, umarł na krzyżu, zmartwychwstał, urodził się w Betlejem w stajence, jest Bogiem Chrześcijan, był synem Marii i Józefa, urodził się 25 grudnia, jego najlepszym przyjacielem był Judasz (no, teologicznie nie wszystkie informacje były prawdziwe :)), Jezus jest Bożym synem, umarł w Wielkanoc, którą ludzie świętują, na pamiątkę zmartwychwstania po 3 dniach, po tym jak był przybity gwoździami do krzyża.

I ja rozumiem, że Anglia jest teoretycznie chrześcijańskim krajem, ale uwierzcie mi na słowo - te dzieci nie wiedziały tego z rozmów z rodzicami. Nie wyniosły tej wiedzy z domu, nie oglądały filmów Nativity czy Passion.

One się tego dowiedziały w szkole.

Tak samo, jak moje dzieci się dowiedziały kim był Budda i czego nauczał, jaką rolę odegrał Guru Nanak formowaniu sikhizmu, w jakim celu muzułmańskie kobiety noszą chusty i dlaczego hindusi nie jedzą mięsa krów. I zapewniam was, że nie zachwiało to ich wiarą (a może wręcz jeszcze bardziej ich utwierdziło w sensowności tego, co robią :))

Była to dla mnie ciekawa lekcja tolerancji i zdrowego rozsądku. Bo można się tak po prostu o czymś dowiedzieć, bez zacietrzewiania, bez zmuszania kogoś do uczestniczenia w jakimś rytuale pod presją otoczenia.

Lekcja otwartości i umiejętności dostosowania się do zmieniającego się wokół świata.

I tego też życzę wszystkim czytelnikom mojego bloga w Nowym Roku: otwartości na nowe pomysły, inspiracji, ciekawych rozwiązań,niekonwencjonalnych idei.

Pozdrawiam noworocznie.

Ps. A tu jeszcze linki do stron dla dzieci, gdzie można się więcej dowiedzieć o innych religiach.

Interfaith Calendar

Multifaith Calendar

Caramellita

Caramellita i szczypta humoru

2011-11-08T10:43:00.000-08:00

A dzisiaj małe zmiany.

Otóż przyznaję, się się bez bicia, że nie lubię swojego nicka.

Ta 'super-teacherka' powstała pod wpływem chwili, silnych emocji, zaćmienia czy czego tam jeszcze. Miało być po angielsku i miało być coś związanego z nauczaniem. Więc oczywiście pierwsze mało błyskotliwe skojarzenie, to oczywiście 'teacherka'. A że nick był już zajęty i Blox zaproponował 'super-teacherkę', to się zgodziłam, bo mi spieszno było do założenia bloga.

Ale od początku mnie ten nick mierził. Ani ja super ani teacherka wielka. Owszem, param się nauczaniem mniej lub bardziej opornych, ale nie jest to moja główna linia identyfikacyjna, he, he.

Męczyło mnie to okrutnie, aż wreszcie dojrzałam do zmiany tożsamości :)

Bloga nie mogę nikomu przekazać (a kopiować mi się nie chce :)), ale mogę nadać prawa admina innej osobie.

"Stworzyłam" więc dziś nowy byt internetowy, nick pod którym od dziś będę pisać Edukację-Inspirację.

A zatem ... Panie i Panowie, przedstawiam Wam mój nowy nick:

CARAMELLITA

Nazwa ta ma wielopłaszczyznową genezę i lepiej mnie charakteryzuje. Po pierwsze nawiązuje swoim brzmieniem do rzeczywistej nazwy miejsca, w którym pracuję.
Ponadto sugeruje, że jestem wielką fanką ... karmelu, toffee, demarery, kajmaku, Baileys'a i oczywiście KRÓWEK!!!

zdjęcie pożyczone od mayme

Zawiera też w sobie inne mniej oczywiste i bardziej osobiste konotacje, które przemilczę.

A zatem ... mówcie mi Caramellita :)

Nawiązując zaś do tematyki bloga i polecanych stron internetowych, to jak już jestem w anegdotyczno-żartobliwym nastroju, to podrzucę wam dzisiaj fajną stronę z dowcipami i zagadkami dla dzieci.

Niektóre są zrozumiałe tylko po angielsku (gra słów) - fajne do wykorzystywania jako przerywniki w lekcjach.

Np. What kind of horses go out after dark?

Odp: nightmares :)

Inne - do ogólnego pośmiania lub podpuszczania kolegów (oczywiście po uprzednim przetłumaczeniu z angielskiego), jak np. ten:

Gdyby trzech mężczyzn porządnie przemarzło i tylko jeden pozostałby przy życiu, to ilu z nich by pochowano?

Odp. Żadnego - to było tylko gdybanie (humor zdecydowanie angielski w swym 'czarnym' wydaniu :))

Jokes for Children

Anegdotki i wpadki nie są tylko domeną nauczycieli - zresztą sami wiecie, tzw. humor zeszytów jest stary jak świat (a przynajmniej tak stary, jak historia zeszytów :)).

Ostatnio rozbawił mnie pewien zmagający się z matematyką młodzieniec.

Dzieci miały ułożyć swoje własne zadania z treścią. Miały to być tzw. zadania dwustopniowe (nie wiem, czy to się tak nazywa fachowo po polsku; po angielsku to two steps word problems) - chodziło o to, by zawierały w sobie dwie operacje matematyczne.

Nauczycielka wyjaśniła, co i jak, ale jeden osobnik nieśmiało wyznał, że nie wie, o co chodzi. Pani więc podała mu przykład:

- Idziesz na bazar, kupujesz 5 bananów po 20p. i 6 jabłek po 15p. każde. Ile wydajesz pieniędzy?

- Yhyyy - chłopię potwierdziło, że słucha uważnie.

- Więc co robisz najpierw? (What is your first step? - po angielsku brzmi to zabawniej) - spytała pani, chcąc wyciągnąć od ucznia informację na temat pierwszej przeprowadzonej operacji (mnożenie, następnie dodawanie)

- Nooo, tego ... No najpierw idę na bazar! - powiedział odkrywczo młody geniusz :)

To na razie tyle na dzisiaj. Inne fajne strony i tematy grzecznie czekają, aż nadgonię z zaległościami w pracy.

Pozdrawiam,

Caramellita

And the winner is ...

2011-11-05T18:25:00.001-07:00

Szanowni Uczestnicy Konkursu,

Trochę spóźniona, spieszę się ogłosić wyniki.
Było mi bardzo miło, że w moim pierwszym konkursie wzięło udział aż 14 osób.
Anegdotki pojawiały się w podpisach na obu blogach (blox i blogspot), a także mailowo (opublikuję je za zgodą autorów).
Nie spodziewałam się, że będzie jednak tak trudno wyłonić zwycięzcę, bo historyjki były naprawdę prześmieszne i na pewno następnym razem nie pokuszę się już na rolę sędziego tylko oddam sprawy w ręce losu :)
Ale cóż, tym razem nie mogłam złamać regulaminu... Wybrałam więc anegdotki nadesłane przez ...

basiek70

bo spodobało mi się dobre serce belfrów, którzy jednak na maturze potrafią okazać trochę litości (mi też okazali :))
Gratuluję serdecznie !!!
Nagroda pocieszenia zostanie natomiast wysłana do ...

Gratuluję !!!
Zwycięzców proszę o kontakt mailowy i o podanie adresu, na który mam wysłać nagrody.
Pozdrawiam

super-teacherka@gazeta.pl

Konkurs dla belfrów i nie tylko :)

2011-10-14T11:38:00.000-07:00

Dzisiaj przyszła wreszcie pora na długo obiecywany konkurs.

Dzień Nauczyciela jest po temu idealną okazją :)

Nie, żebym go świętowała namiętnie; nawet nie wiem, czy w UK jest coś podobnego. Nie dostałam nigdy żadnej trzynastki, więc chyba nie ma :). Zresztą ja nigdy nie lubiłam tego typu ceregieli. Dostawał człowiek naręcze wiechcia i tarabanił się z tym do domu przez pół Warszawy, narażając się na liczne pobłażliwe lub pogardliwe (a może to moja nadinterpretacja) spojrzenia przechodniów.

No, trochę koloryzuję, bo po pierwsze to nie przeżyłam tych 'świąt' tak wiele (jako belfer), a poza tym anglistom nie dawało się tak namiętnie kwiatów. Dawało się polonistom, matematykom, wychowawcom i tym, z których przedmiotu spodziewano się zagrożenia :).
A może po prostu mnie nie lubili :)
Poza tym to woziłam te kwiaty samochodem.
Fakt pozostaje jednak faktem, że jest to dla mnie święto sztuczne i wcale za nim nie tęsknię.*

A zatem konkurs.

Temat konkursu jest następujący:

ŚMIESZNE WPADKI NASZYCH BELFRÓW

Możecie wpisywać anegdotki z własnego podwórka (jeśli jesteście nauczycielami), wspomnienia z dzieciństwa lub z życia waszych dzieci.

Przewiduję 2 nagrody:

- za najlepszą/najśmieszniejszą anegdotkę

Zostanie ona wyłoniona przez jednoosobową nieomylną komisję roszczącą sobie prawo do posiadania jedynie słusznego poglądu w kwestii angegdotki w składzie: super-teacherka. W ramach doradców wystąpią osobiste dzieci przewodniczącej jury.

Zwycięzca otrzyma 3 rzeczy:

- dwa kleje z brokatem w tubce - świetne do ozdabiania kartek, ozdóbek choinkowych, obramowywania zdjęć (długo schną, ale efekt jest prześliczny) - kolory niebieski i złoty

- zestaw flamastrów do malowania po szkle i porcelanie - super do ozdabiana bombek, kubeczków, talerzyków. W zestawie jest 6 kolorów: czerwony, zielony, turkusowy, fioletowy, szary i pomarańczowy

- oraz zestaw 42 drucianych 'szczoteczek'
Męczyłam się, męczyłam, ale nie mogę lepszej nazwy wymyślić; po angielsku to się nazywa tinsel pipe cleaners czyli w dosłownym tłumaczeniu błyszczące wyciory do czyszczenia rur :)) - mają one różne zastosowanie, można robić z nich ludziki, ozdoby, obrazki. Ja bardzo lubię używać je do robienia kwiatków pop-up cards. Jubilatom i solenizantom bardzo się podoba.
Kolory: złoty, srebrny, fioletowy, granatowy, czerwony i zielony

- nagroda pocieszenia - zostanie wyłoniona w drodze losowania.

Zwycięzca otrzyma zestaw 10 ozdób choinkowych - zdrapek.
Ozdoby są czarne, a pod spodem mają wielobarwną warstwę, która się ujawnia po zeskrobaniu drewnianym rysikiem. Dodatkowo w zestawie są kolorowe wstążeczki do zawieszenia ozdóbek

- oraz 2 komplety drewnianych nalepek ze zwięrzętami - fajnych do robienia własnych kartek lub scrapbooków.

Anegdotki możecie wpisywać w komentarzach lub wysyłać mi na maila
super-teacherka@gazeta.pl

Warunki konkursu:
- anegdotki nie mogą być wulgarne, gdyż takie wpisy będę usuwać.

Żeby was zachęcić napiszę 2 anegdotki z mojego własnego podwórka.

Pierwsza dotyczy mojej polonistki z liceum.
Pani była osobą o złotym sercu, z pasją, darem opowiadania i fajnym podejściem do młodzieży. Miewała swoje odjazdy np. miała awersję do rajstop i nawet w najbardziej trzaskające mrozy chodziła w spódnicy i kozakach na gołe nogi. Była też z lekka nieprzytomna - i jest to zdecydowanie eufemizm :)

Pewnego dnia, gdy mieliśmy w perspektywie 2 godziny polaka (2 ostatnie lekcje, komu chce się myśleć, a poza tym wiosna za oknem) staraliśmy się usilnie coś wymyślić, żeby pani zamiast przerabiania Tristana i Izoldy dała nam trochę na luz.
Pod pokój nauczycielski została wysłana delegacja złożona z najbardziej wygadanych (nie mogę powiedzieć, że z pupili pani, bo ona naprawdę wszystkich lubiła). Poprosiliśmy o 'wywołanie' pani B.
Wyszła, z nieco przestraszoną miną, szeroko otwartymi oczami, omiotła nas nieprzytomnym wzrokiem i spytała:

- A co wy ode mnie chcecie? Ja nie mam teraz chyba z wami lekcji?

Zatkało nas tylko na chwilę, ale z młodzieńczym refleksem zawyliśmy bardzo przekonująco:

- Nieeeeee, pani Psor.

- No to już mi stąd!

Poszliśmy nieco skonsternowani pod klasę.

Zadzwonił dzwonek. Pani nie było. Pięć, dziesięć, piętnaście minut ... Wreszcie ktoś zarządził ewakuację. A że w tamtych czasach szkoły nie były jeszcze tak pilnie strzeżone i układy z woźnym się miało, w dwudziestej minucie lekcji paradowaliśmy skocznie na nasze pierwsze wiosenne, LEGALNE, wagary.
W końcu nauczyciel nie przyszedł, nie?

***

Druga anegdotka będzie już z moim udziałem. Pomijając wpadki z flashcards (i wiele innych, niestety) jedną z ciekawych zaliczyłam jak tylko zaczęłam pracować w angielskiej szkole jako teaching assistant.

Wybraliśmy się z klasą jedenastolatków na szkolną wycieczkę do centrum Londynu. Jednym z punktów programu był Pałac Buckingham.
Dzieciaki w szkolnych mundurkach przylgnęły do ogrodzenia, podziwiając zadzierających pod kątem prostym nogi żołnierzy w niedźwiedzich czapach.

Nadszedł czas 'odwrotu'. Zaczęliśmy gromadzić pupilków w jedną grupę, starając się nikogo nie zgubić w tłumie turystów. Ja nawet dobrze nie znałam jeszcze imion wszystkich dzieci, szczególnie, że wiele z nich było bardzo obco brzmiących. Na swoje usprawiedliwienie dodam tylko, że różnorodność imion, ze względu na wielokulturowość brytyjskiego społeczeństwa jest niewiarygodna. Wiele imion brzmi podobnie, niektóre noszone przez chłopców brzmią 'dziewczęco' np. Ravishanka, inne, rzekomo są dziewczęce brzmią dla mnie męsko np. Dilveen, a część ma takie samo zdrobnienie dla obu płci np. Jo zamiast Josepha i Joanny, Sam dla Samuela i Samanthy itd.

Nagle dostrzegłam kątem oka jedną dziewczynkę, namiętnie przyssaną do barierek i nic sobie nie robiącą z naszych nawoływań. Ponieważ nie znałam jej imienia, podeszłam i dotknęłam lekko jej ramienia, mówiąc, że "time to go, darling".

Zero reakcji.

Położyłam jej rękę na ramieniu i trochę mocniej potrząsnęłam.

Nic.

W końcu delikatnie pociągnęłam ją za bordowy mundurek.

W tym momencie krnąbrna osóbka się odwróciła, a mi ukazała się zirytowana już nieco twarz .... japońskiej turystki. W bordowym sweterku :)

A teraz głos oddaję wam.

Konkurs trwa do końca października. Ogłoszenie wyników 5-go listopada !!!
_____________________________________________
* Żeby nie było, że jestem taka na anty cytuję, co napisałam na forum w dyskusji o prezentach dla nauczycieli:
Ja - z punktu widzenia nauczycielki nie lubię dostawać prezentów - strasznie to krępujące.

Z punktu widzenia rodzica ... w Polsce dostawałam szału, jak moi rodzice przychodzili z zebrania i mówili, że komitet zbierał na prezent dla wychowawcy (Za co? zadawałam sobie pytanie, znając jego poczynania).

Moje dzieci poszły do szkoły dopiero w Anglii i ... jakoś teraz mi nie szkoda dawać :)) (choć wychodzi niezła sumka - trójka dzieci, a w klasie nauczycielka i teaching assistant lub jeszcze ktoś kto okazjonalnie pomaga; na Święta i koniec roku) - bo mam świadomość, że nauczyciele wykonują super pracę, moje dzieci uwielbiają chodzić do szkoły i jestem za to wdzięczna również nauczycielom.
Ale tu się odbywa to na zasadzie - daje, kto chce. Podchodzi się do reprezentanta klasy (jakaś mamusia ochoczo drepcząca po placu zabaw przed i po szkole - podziwiam za zapał, tak swoją drogą :)), daje się TYLE ILE SIĘ CHCE, potem wszyscy, którzy się złożyli podpisują się na kartce dołączanej do prezentu (Anglicy i ich 'świr' na punkcie kartek :)), a rodzice dostają mailem zdjęcie prezentu, tak że każdy wie, na co poszły pieniądze.
Najczęściej są to vouchery do jakiegoś ekskluzywnego sklepu i nauczyciel kupuje sobie, co chce.

Sądzę, że jak bym była przymuszana, szczególnie, jakbym nie była zachwycona nauczycielem, to bym się też wkurzała.

Bezpieczeństwo w Sieci

2011-10-06T15:55:00.001-07:00

Kolejny konik Anglików czyli jak bezpiecznie posługiwać się zasobami internetu, portalami społecznościowymi, komunikatorami i innymi mediami.

Właściwie 'konik' nie jest tu najodpowiedzniejszym słowem, bo kojarzy się trochę z zakręconnym hobbystą wydającym majątek na mało znaczące pierdółki.

A tymczasem nauczenie dzieci właściwego stosunku do równie użytecznego, co podstępnego internetu jest sprawą palącą, biorąc pod uwagę fakt, że coraz więcej przestępstw jest popełnianych lub inicjowanych w wirtualnym świecie.

Dzisiaj chciałam wam zaprezentować jedną z fajniejszych stron, które znalazłam na ten temat.

Jest jest cool, jest jazzy, wyczesana czy jak tam ją sobie nazwiecie w młodzieżowym slangu - po prostu jest dla dzieci i młodzieży.
Pisana ich językiem, graficznie i kolorystycznie trafiająca w (szeroko pojęte) gusta dzieci i nastolatków a przede wszystkim jest interaktywna. Są quizy, gry, filmy do pooglądania. Filmy, które naprawdę dają do myślenia.

www.thinkuknow.co.uk

Strona jest podzielona na 3 sekcje: dla 5-7, 8-10 oraz 11-16 latków (czyli odpowiedniki KS1-KS3 ) i rzeczy tam zawarte są dostosowane do wieku i poziomu dzieci z odpowiednich grup wiekowych.

Szczególnie polecam waszej uwadze interaktywną kafejkę internetową (cyber cafe) w dziale dla 8-10 latków, gdzie jest słownik terminów internetowych:

oraz mówione są zasady działania i bezpiecznego używania maili, chatroomów, wyszukiwarek, profili społecznościowych itp.

Na koniec można zrobić sobie teścik :)

WAŻNE, BY ZAWSZE BYĆ SMART

Strona dla nastolatków jest już mniej 'wrzaskliwa', poszerza wiedzę nabytą wcześniej i porusza sporo 'doroślejszych' tematów, dotyczących np. wykorzystywania seksualnego.

Jest jeszcze sekcja dla rodziców i dla nauczycieli z milionami pomocy dydaktycznych, plakatów, planów lekcji itp, ale niestety dostępna jest tylko dla osób mieszkających na terenie Wielkiej Brytanii.

A oto jeden z dostępnych na stronie filmów:

A tu bardzo fajne strony w języku polskim (mam nadzieję, że znane większości z was).

Dziecko w sieci e-learning

Sieciaki

A na koniec akcent humorystyczny.

Jak mówi stare przysłowie pszczół: Jeśli wejdziesz między wrony, musisz krakać jak i one. (po ang. When in Rome, do as the Romans do).

Jakiś czas temu znalazłam w jedej ze szkół plakat, napisany ... w języku 'wronim' lub najlepszym przypadku 'po rzymsku' czyli językiem smsowym, który dla mnie jest czarną magią z wyjątkiem paru oklepanych zwrotów typu CUL8r (dla niewtajemniczonych wyjaśniam:jest to skrótowy zapis zwrotu See you later / Do zobaczenia później: C=see, U=you L+eight+(e)r=later - bo tak samo się wymawia) czy emotikonów takich jak <3 (czyli że serduszko niby :))

Spróbujcie się pobawić w rozszyfrowanie.
(Niestety tylko dla osób znających angielski w stopniu przynajmniej dobrym :))

Dla zachęty przetłumaczę pierwszą zasadę:

u av d ryt 2 feel safe ll d tym, includN wen UzN ICT or yr mob ph.

You have the right to feel safe all the time, including when using ICT or your mobile phone.

Proste, nie?

Językoznawcy i puryści językowi by się pewnie za głowy złapali, szczególnie widząc te wszystkie regionalizmy, naleciałości slangowe i ortografy, ale ... to jest język ulicy i ma docierać do dzieci ulicy.
Więc ... szafa gra (że tak użyję sobie slangu naszych babć :))

Bezpiecznego surfowania!

super-teacherka

Story Cove - bajki do słuchania

2011-10-01T04:28:00.000-07:00

Istnieje 5 aspektów nauki języka (znanych szczególnie dobrze każdemu, kto zdawał FCE lub inne podobne egzaminy :)):

- Speaking

- Listening

- Reading

- Writing

- Use of English (lub innego języka - czyli generalnie gramatyka)

O ile z czytaniem i gadaniem daję sobie nieźle radę, to pisanie po angielsku wciąż jest moją piętą achillesową.

Mimo, że na co dzień muszę pisać dużo i mądrze (to właśnie jest najtrudniejsze :)) i wydawać by się mogło, żem zaprawiona w boju, to nie przychodzi mi to naturalnie, oj nie!

Słowniki online, jak również inne thesaurus'y są ostro w użyciu.

Lekkości stylu, precyzyjnego wyrażania 'co autor chciał przez to powiedzieć' czy pisania PO ANGIELSKU zamiast tłumaczenie z polskiego nie da się jednak nauczyć ze słowników (chlip, chlip).

Oczywiście nie jest tak tragicznie, bym pisała "Thank you from the mountain'"czy "I feel a train to you".
'Climatization' i tym podobnych kalk nie konstruuję.
Wiem, że novel to powieść a nie nowela, a hazard to nie ruletka, tylko co najwyżej niebezpieczne chemikalia ;).

Nie sczelam tesz raczej rarzoncych błenduf ortopedycznych ortograficznyh.

By jednak sklecić coś sensownego, potrzebuję trochę czasu.

Inaczej sprawa się ma z rozumieniem ze słuchu. Tu przez wiele lat czas działał na moją niekorzyść (tzn. bezczelnie gnał do przodu, nie czekając aż zrozumiem wszystko, co zostało powiedziane).
Wartka rozmowa, nieznany akcent, hałas w tle powodowały, że gubiłam wątek (lub, co gorsza, istotną informację, że np. mój pociąg będzie podstawiony na inny tor :))

I o ile pisania esejów, opening paragraphs i letters of complaint szczerze nie znosiłam, to zawsze najbardziej zmagałam się z ROZUMIENIEM ZE SŁUCHU (listening) - co było widoczne po wynikach moich tesów.

Długo, długo, długo męczyłam się, zanim byłam w stanie swobodnie zrozumieć gadającego Anglika, szczególnie jak go nie widziałam (słuchając dialogów na CD, oglądając filmy bez podpisów, itp.).
Nie wspominam tu nawet o różnych akcentach - bo to już był kosmos totalny.

Do tej pory, jak muszę coś ważnego załatwić telefonicznie, szczególnie z jakąś ważną personą, to ... wybieram maila :)

Jestem typowym przykładem osoby wzrokowo-kinestetycznej.
Muszę słowo zobaczyć, albo najlepiej je zapisać, żeby je zapamiętać.

Wszystkim, którym nieobce są powyższe zmagania (i/lub chcą oszczędzić im swoim dzieciom lub uczniom) z przyjemnością polecam stronę, na której można posłuchać prostych historyjek po angielsku (z amerykańskim akcentem :)).

www.storycove.com

Bajki z rożnych części swiata są czytane przez lektora.
Towarzyszą temu dość ubogie animacje, typu: osiołek machnał ogonkiem, krokodyl kłapnął szczęką - co moim zdaniem jest ZALETĄ, gdyż dzieci nie skupiają się na stronie wizualnej i mogą się lepiej wsłuchać w treść.

Dodatkowo, pod każdą historią są Story Activities - czyli pomysły, jak można wykorzystać historyjkę w połączeniu z innymi przedmiotami.

Wiele z nich będzie dużo trudniej wykonać bez dostępu do tekstu.
Książeczki oczywiście można kupić za Wielką Wodą, ale nie sądzę, żeby ktoś się na to porwał :).

Jednak można je wykorzystać by ćwiczyć rozumienie ze słuchu.

Oto kilka przykładów zabaw i ćwiczeń - istna kopalnia pomysłów!

1. Drama - pokazywanie m.in. różnych emocji przeżywanych przez bohaterów historii, ćwiczenie języka ciała, odgrywanie poszczególnych bohaterów.

2. Science czyli np. dyskutowanie, które zdanie jest prawdziwe (dzieci muszą wykorzystywać swoją wiedzę z biologii lub innego przedmiotu).

Czy osły mają długie uszy?
Czy koguty znoszą jajka?
Czy kozły to zwierzęta domowe czy dzikie?

3. Matematyka

Liczenie rządków koniczyny (którą sadziły zwierzęta w bajce), mnożenie i dodawanie i inne wariacje na temat.

4. Ćwiczenia językowe

W tym przypadku rozgryzanie homoghraphs czyli wyrazów wieloznacznych jak np. zamek czy droga

5. Gotowanie egipskiego deseru - nie tylko jako umilenie tematu ale też np. omawianie pewnych aspektów kulturowych

6. Plastyka + Przysłowia

Projektowanie i wykonanie plakatu, który zawierałby jakieś przysłowie o prawdzie (tytuł bajki The Well of Truth - Studnia Prawdy)

I wiele, wiele innych inspirujących pomysłów :)

www.storycove.com

Miłego słuchania!

super-teacherka

Edukacja dzieci niesłyszących w UK

2011-09-13T14:58:00.000-07:00

O aferze z odmówieniem osobom niesłyszącym prawa do uzyskania prawa jazdy dowiedziałam się przypadkiem. Podobno jest już po wszystkim i ministerstwo tłumaczy się pomyłką, która ma być naprawiona w ciągu miesiąca.

Szczerze?

Myślę, że larum jakie się podniosło w tej sprawie trochę przeraziło decydentów, którzy (nomen omen :)) wymigali się pomyłką.
I bardzo dobrze, bo sprawa jest SZOKUJĄCA!!!

Jak przeczytałam o tym na blogu Oli , to przecierałam oczy ze zdumienia. Gotowa byłam petycje słać.
Na szczęście wygląda na to, że nie będzie to konieczne.

To zainspirowało mnie, by napisać parę słów o osobach głuchych i niedosłyszących, oraz o pomocy, którą otrzymują od brytyjskiego rządu.

Jest to temat rzeka i na pewno nie na jeden wpis, ale przynajmniej zacznę :)

Po wprowdzeniu w roku 2006 obowiązkowego badania słuchu u noworodków metodą rejestracji otoemisji akustycznych (OAE - otoacoustic emission test) wykrywalność wrodzonych wad słuchu wzrosła do niemal 100% i zaowocowała oferowaniem dzieciom z zaburzeniami słyszenia natychmiastowej i szeroko zakrojonej pomocy.

Każde dziecko, u którego wykryta jest wada słuchu zostaje skierowane do kliniki audiologicznej i otrzymuje darmowe aparaty słuchowe (o ile rodzice wyrażą na to zgodę) oraz akcesoria do ich czyszczenia i przechowywania.

Następnie dane dziecka wysyłane są do gminy, do Sensory Team (czyli zespołów zajmujących się dziećmi z różnego rodzaju wadami lub niepełnosprawnościami).

Dziecko, a właściwie na początku jego rodzice zostają objęci opieką

surdopedagoga (ToD - teacher of the deaf), który sam kontaktuje się z nimi w ciągu 2 miesięcy od urodzenia dziecka, a i to uważane jest za zbyt długi termin.
Rodzice (odwiedzani przez nauczyciela w domu - a więc nie muszą się tarabanić z całym majdanem na kolejną wizytę, których i tak mają pod dostkiem) są informowani o wszelkich dostępnych formach pomocy, także materialnej, o sposobach komunikacji z dzieckiem, o opcjach dotyczących przyszłej edukacji itp.

Nauczyciel taki odwiedza dziecko regularnie przez 3 lata w domu, najpierw co tydzień, dwa, później raz na miesiąc (w zależności od potrzeb) lub rzadziej. Gdy dziecko pójdzie do przedszkola wizyty przenoszą się na grunt przed/szkolny.

Wiekszość (!) dzieci niedosłyszących i głuchych jest w szkołach masowych. Najczęściej zostaje im przydzielony specjalny asystent, choć nie zawsze (i to jest moi zdaniem potężną wadą tego systemu).

Część dzieci chodzi do szkół, gdzie są specjalne oddziały (deaf unit/ hearing impaired base). Ich organizacja różni się w zależności od 'polityki' gminy (borough/council policy). Dzieci te na ogół mają zajęcia indywidualne lub grupowe z angielskiego i matematyki, w salach, gdzie jest o wiele lepsza akustyka (np. dodatkowe panele wyciszające, podwóje okna itp.). Dodatkowo, w czasie zajęć z całą klasą, mają też wsparcie asystentów (TA - teaching assistant), którzy pomagają im na innych lekcjach (miganie, dodatkowe wyjaśnienia, powtarzanie rzeczy, które umknęły). W takich szkołach wszyscy nauczyciele przechodzą regularne treningi na temat niedosłuchu, aparatów radiowych, i innych spraw mogących ułatwić dzieciom głuchym efektywną edukację (Deaf Awareness training).

Większość dzieci objęta jest opieką logopedyczną, ale ta - moim skromnym zdaniem - pozostawia wiele do życzenia (o tym innym razem :))

Są też 'klasyczne' szkoły dla dzieci głuchych, o różnych profilach : migowym, oralnym, dwujęzycznym (angielski-BSL czyli British Sign Language), a także szkoły dla dzieci głuchych z zaburzeniami ogólnorozwojowymi (najczęściej są to szkoły z internatem).

To tak ogólnie o systemie edukacji. A oto parę innych rzeczy, które czynią życie osób głuchych i niedosłyszących o wiele łatwiejszym niż (jak mniemam) w Polsce:

- Każda instytucja jest zobligowana zapewnić swoim petentom tłumacza języka migowego (spotkanie musi być umówione na paręnaście dni wcześniej i jest opłacane z budżetu danej instytucji) - nie dotyczy to każdej jednej najdrobniejszej sprawy jak np. wpłacanie pieniędzy do banku - ale większości sytuacji, gdzie zrozumienie tematu jest istotne (np. sprawy zdrowotne, podpisywanie umów, itp.) Tłumacze języka migowego zarabiają więc spore pieniądze, a i tak są na wagę złota, bo opanować ten język w stopniu płynnym jest naprawdę bardzo trudno. Najczęściej zostają nimi osoby mające osoby głuche w rodzinie i mające styczność z 'migami' od dzieciństwa.

- w przychodniach nazwiska pacjentów, których kolejka nadeszła, są wyświetlane na ekranie wraz z numerem gabinetu,

- na peronach i w pociągach wszelkie informacje są wyświetlane (godziny odjazdów, opóźnienia, zmiany),

- telefony tekstowe i telefoniczni tłumacze BSL (osoba głucha miga do osoby słyszącej, która jest jej 'głosem' w rozmowie z osobami słyszącymi) są na porządku dziennym,

- kluby głuchych znajdują się w każdej gminie lub okręgu (county) i są przez nie współfinansowane.

Potężną pomoc można też uzyskać online.

Jedna z najbardziej prężnych instytucji czyli NDCS - National Deaf Children Society oferuje pomoc rodzinom dzieci z zaburzeniami słyszenia.

Pomoc ta obejmuje:

liczne darmowe publikacje do ściągnięcia z netu (trzeba się zarejestrować) lub zamówienia w formie papierowej,
linki do innych użytecznych instytucji,
porady odnośnie różnych schorzeń często współwystępujących z głuchotą,
darmowe wypożyczanie aparatów radiowych (3 miesiączny okres próbny - jeśli dziecko uzna, że aparat pomaga mu lepiej funkcjonować w szkole - gmina finansuje zakup sprzętu),
kontakt z lokalnymi przedstawicielami, obozy szkoleniowe i integracyjne, itp.

Do tego tematu będę jeszcze wracać, gdyż jest to 'moja działka' - i moim marzeniem jest, by szczególnie w tej dziedzinie zainspirować jakichś decydentów w Polsce :)

Wysoko mierzę? No cóż, w końcu jestem super-teacherką :-D

Pewne rozwiązania są naprawdę banalnie proste.

Wymagają tylko dobrych chęci.

chwilowo zniesmaczona super-teacherka

Plecak czyli ile długopisów potrzebuje jedenastolatek

2011-09-08T15:29:00.001-07:00

Wczoraj, z wielkim hukiem rozpoczął się w Anglii rok szkolny.

Później niż w Polsce, gdyż na początku roku szkolnego zawsze są szkolenia dla nauczycieli i uczniowie najczęściej przychodzą 2 dni po kadrze. Czasami zdarza się wręcz, że różne klasy zaczynają w innym terminie. Decyzja, jak to rozegrać należy do dyrektorów poszczególnych placówek.

W jednej ze szkół, do której chodziły moje dzieci było tak: klasy starsze - KS2 szły na pierwszy ogień, potem za 2 dni rozpoczynali młodsi z KS1 oraz zerówkowicze, ale tyllko ci, którzy chodzili do przedszkola, a na koniec za kolejne 2 dni, jak już większość była w miarę opanowana, rozplanowana i rozmieszczona, przychodził czas na nowicjuszy. Można było wtedy tym zaryczanym i zasmarkanym poświęcić więcej czasu, bez konieczności nadmiernego zajmowania się tymi już nieco oswojonymi :)

Nie było to oczywiście najszczęśliwsze rozwiązanie dla rodziców posiadających więcej niż jedno dziecko, ale od czego są znajomi, babcie, opiekunki, kluby ...

W tym roku mieliśmy niezłą bonanzę z przyznaniem miejsc w szkołach (ale o tym przy okazji).

Mój syn poszedł właśnie do szkoły średniej.
W marynarce i krawacie wyglądał O-DLO-TO-WO.

Wiem, że noszenie takiego formalnego stroju może być nieco męczące.
W podstawówkach najczęściej są to bluzy lub swetry, choć uczniowie niektórych prywatnych szkół też noszą marynarki, słomiane kapelusze i inne cuda na kiju, co moim zdaniem - skądinąd wielkiej zwoleniczki mundurków - jest snobistycznym przegięciem.

Mój syn jednak jest z kategorii krawaciarzy i oprócz mody skate'owskiej (po godzinach) lubi się 'robić na dorosłego', podkreślając z lubością, że w naszej rodzinie tylko on i dziadek noszą krawaty :)

Dzisiaj - jak rzadko kiedy - byłam w domu przed nim. Gdy zobaczyłam go przez okno wyleciałam przejęta i dumna niczym kwoka, popodziwiać go trochę w nowym mundurku. Usłużnie wzięłam też od niego plecak i ... wbiło mnie w ziemię pod jego ciężarem!

- Co ty tam masz?! - krzyknęłam z przerażeniem.

- No jak to co? Książki, zeszyty ...

- Jakie książki? Zmiłuj się! Po coś wypożyczył pół biblioteki drugiego dnia?!(a molem książkowym nie jest, więc tym bardziej się zdziwiłam)

- No nie, to takie zeszyty do pisania na lekcjach ... (dodał niepewnie patrząc, jak rzucam się, by zrewidować plecak).

Zaczęłam szybko wertować w głowie uprzednio przeczytane informacje o szkole i zastanawiać się, czy czegoś nie doczytałam. Kurcze, może miałam kupić jakieś książki? Ale nieeee ...

"Matko! Nakłamałam na blogu!" - pomyślałam w panice mocując się z suwakiem.

"Nie dość, że oni tu muszą w szkole średniej nosić jednak jakieś książki, to jeszcze pewnie mają zeszyty do każdego przedmiotu. I dlatego to tyle waży! A ja tu głosiłam peany na cześć angielskiego systemu szkolnictwa."

Z pierwszej kieszeni wyciągnęłam pięciocentymetrowej grubości kobyłę o ... Alanie Suger'ze, angielskim multimilionerze, który zaczynał swój biznes w szkole średniej od sprzedaży zapałek. Jest to postać niewątpliwie fascynująca*, ale żeby studiować jego życiorys w drodze do szkoły to już gruba (nomen omen) przesada.

Z drugiej kieszeni wydobyłam ... zresztą zobaczcie sami:

- dwa zeszyty w kratkę w twardej oprawie (biały i czarny - jego ulubione kolory, pewnie nie mógł się zdecydować, który wybrać :)), na które zresztą naciągnął babcię w czasie wakacji w Polsce (ma chłopak siłę perswazji :))

- notatnik z wyrywanymi kartkami (w twardej oprawie)

- notatnik w linie (w twardej oprawie) oraz

- kalendarz szkolny - czyli JEDYNY niezbędny przedmiot.

W pozostałych - jak twierdził - zamierzał "coś sobie notować". Ot, jakie mam pilnie dziecko! :)

Dodatkowo znalazłam jeszcze piórnik z siedmioma długopisami, sześcioma ołówkami, dziewięcioma cienkopisami, linijką, wskaźnikiem (znalezionym) i dwoma gumkami z temperówkami.

Nie wiem, może zamierzał nim handlować i rozpocząć swój pierwszy biznes, niczym Sir Alan Sugar?

Z bocznej kieszeni wyłowiłam też mocno sfatygowane jabłko (fanem owoców niestety nie jest) - nie chcę nawet myśleć, co on z tym plecakiem robił, skoro jabłko było w takim stanie:

a także butelkę z niewypitą wodą i z niewypitym sokiem (kupioną w szkole).

Zachodzę w głowę, co go napadło. Bo że przeżywa chłopak nową szkołę to widzę. Ale dlaczego w tak masochistyczny sposób?

Na razie udało mi się wyperswadować mu, że kalendarz szkolny i jeden z zeszytów od babci wystarczy. Liczbę długopisów też zweryfikowaliśmy (choć wszystko z kwaśną miną, bo tu człowiek idzie do szkoły średniej, a mu się matka wcina w dorosłe życie! A potem się oczekuje, żeby dziecko podejmowało samodzielne decyzje :))

I tak oto radośnie rozpoczęliśmy rok szkolny.

Z papierniczym pozdrowieniem

super-teacherka

________________________________________________

* Sir (a właściwie już Lord) Alan Sugar stał się znany szerszej publiczności jak zaczął prowadzić bardzo popularny quasi reality-show pt. The Apprentice. Do progrogramu zgłaszają się ludzie, którzy już otarli się o świat biznesu, finansów, reklamy itp. ale którym marzy się bardziej odważna ścieżka kariery. 16 osób podzielone jest na dwie drużyny. Każda dostaje niełatwe zadanie z dziedziny marketingu, sprzedaży, negocjacji.
Team, który zarobi więcej pieniędzy wygrywa i jest zapraszany na jakąś wypasioną imprezę, a s)pośród przegranych jeden zostaje 'wylany' ("You are fired!"). Jest to program rozrywkowy (nieprzebierający w słowach Lord Sugar, przekonani o swej nieprzeciętności uczestnicy, komiczne sytuacje), ale fajnie pokazujący zasady, które się sprawdzają w biznesie. Program ma swoją edycję dla młodzieży tzw. Junior Apprentice, a jej zwycięzca zamiast praktyk w firmie pana Sugar'a otrzymuje sporą sumkę na rozkręcenie własnego biznesu.

Wyprawka Sześciolatka

2011-09-01T22:30:00.000-07:00

Odkąd zaczęłam pisać blog, to częściej też odwiedzam fora tematyczne związanie z nauczaniem, czy wychowywaniem dzieci – żeby być bardziej na bieżąco, gdyż moje doświadczenia z polskimi szkołami zakończyły się prawie 10 lat temu.

I przyznam szczerze, że nierzadko doznaję lekkiego szoku, jak poczytam sobie o dylematach polskich rodziców.

Nie zamierzam oczywiście nikogo przekonywać, że życie rodziców w Anglii jest lekkie, łatwe i przyjemne, bo historie dotyczące np. otrzymania miejsca w upatrzonej szkole też potrafią zmrozić krew w żyłach (o czym pewnie też kiedyś napiszę).
Jednakże niektóre decyzje polskiego Ministerstwa Edukacji są dla mnie zupełnie niezrozumiałe.

Ten wpis powstawał w mojej głowie już od dawna; odkąd natrafiłam na ten wątek o dylematach mam posyłających dzieci do zerówki. Ostatecznie zmotywowała mnie jednak kurdecojaturobie (fajny nick, swoją drogą :)) wpisem na jej blogu .

Tematem przewodnim dzisiejszego wpisu będzie zatem ...

WYPRAWKA DLA SZEŚCIOLATKA

Tytułem wstępu:

Moje dzieci rozczęły swoją edukację na Wyspach, z wyjątkiem najstarszego, który miał przyjemność zaliczyć w Polsce miesiąc prywatnego przedszkola (więcej nie wytrzymał ani on, ani ja i nie o finanse, bynajmniej, chodziło) oraz rok bardzo fajnego, najnormalniejszego w świecie, niewydziwianego, dostosowanego do polskich realiów (i do psychiki przeciętnej matki Polki) przedszkola państwowego.

Mimo, iż uczyłam się o angielskim systemie szkolnictwa, na Wyspy przeprowadziłam się zupełnie nieprzygotowana w tej kwestii. Wyjeżdżałam z absolwentem trzylatków i przez myśl mi nie przeszło (Eh, co ja robiłam na zajęciach z kultury i historii Wielkiej Brytanii?), że sprawa szkoły spadnie na mnie jak grom z jasnego nieba od razu po rozpakowaniu pierwszych walizek w królestwie Elżbiety II.

Parodycznie, praca którą dostałam u Lucy , była właśnie w Reception (w zerówce) , czyli z dziećmi w wieku mojego pierworodnego. Czułam się jednak, jako świeżutka emigrantka, zupełnie poza systemem i na kolejny etap rozwojowy życiu mojego dziecka pt. szkoła w nie byłam po prostu psychicznie nastawiona.

Zerówka, o czym pisałam wcześniej, nie jest w Wielkiej Brytanii obowiązkowa, nikt więc mi nad głową nie stał i o zaniedbywanie edukacji mojego dziecka nie oskarżał.

Wszystko działo się zbyt szybko: zamykanie spraw wszelakich, pakowanie, pożegnania liczne i łzawe z rodziną i przyjaciółmi, sprzedaże samochodów i paru jeszcze elementów dobytku ruchomego, wysyłanie pak i paczek z dobytkiem niezbędnym do przeżycia pierwszych paru miesięcy bez nadmiernych wydatków.
A to wszystko w połączeniu ze zdawniem ostatnich egzaminów własnych, trzymaniem kciuków za uczniów zdających matury i inne FCE, karmieniem i przewijaniem pociechy nr 2 i ... z testem ciążowym w ręku, potwierdzającym z wielką mocą (grubością różowych kresek czyli) o obecności pociechy nr 3. Planowaniem edukacji najstarszego nie zajmowałam się zatem wcale.

U Lucy pracowałam do południa. Punkt dwunasta wychodziłam, by na przystanku za rogiem czatować na autobus, w którym wypatrywałam mojego męża, który ‘wyrzucał’ mi z autobusu pociechę nr 1 oraz wózek z nr 2, dawał mi buziaka i tym samym autobusem jechał dalej do pracy.

Wtedy jeszcze myśl o szkole mi nie świtała, gdyż załatwianie formalności wszelakich i studiowanie papierologii stosowanej pochłaniało mi koszmarnie dużo czasu.
Zainspirowana tym, co obserwowałam w swojej szkole podjęłam się samodzielnej edukacji w domu – głównie w celach zabicia zabicia nudy.

Ale już pod koniec października, jak już udało się ogarnąć wszelkie sprawy organizacyjne, zauważyłam że mam za rogiem szkołę i może by mi tam dziecię przyjęli.

I pierwszego listopada – ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu - młody maszerował już w szkolnym mundurku na swoje pierwsze zajęcia, wyposażony w lunchbox, worek na w-f oraz teczkę na książki.

I przez kolejne 7 lat były to JEDYNE akcesoria, które nosił do szkoły - i tylko lunch box codziennie, pozostałe zaś 1-2 razy w tygodniu

Jak czytam o tym, ile trzeba wydać na ekwipunek dla dziecka rozpoczynającego zaledwie swoją edukację, to nie dziwię się, że rodzice nie chcą posyłać dzieci do szkoły o rok wcześniej. Zawsze paręset złotych można zaoszczędzić :)

W Anglii WSZYSTKIE akcesoria potrzebne do nauki, zabawy, eksploracji i twórczości wszelakiej dostarcza szkoła. Klasy są pełne artykułów papierniczych wszelkiej maści, na stołach znajdują się tylko najpotrzebniejsze rzeczy czyli ołówki, kredki i linijki, kleje, nożyczki (oraz w starszych klasach długopisy), czasem flamastry. Wszystko inne znajduje się w specjalnie oznaczonych szufladach.

Wiem, że w Polsce nie ma aż tak dużych nakładów na szkolnictwo jak w Wielkiej Brytanii, ale przy odrobinie zdrowego rozsądku - jak widać z wypowiedzi madzialena22 - można i z tym sobie poradzić:

"Kupno pozostałych rzeczy to już będzie zależało od decyzji nauczyciela. Moje dzieci prosiłam by przyniosły teczkę od książek (tam wkładają kartki, które kseruję, tzw. zadania) oraz zwykłą cienką teczkę na gumkę (tam chowają prace plastyczne, kolorowanki). Do tego 2-3 pędzle, zeszyt 16k, zeszyt do informacji, klej oraz papier ksero.

Składka na wyprawkę wyniosła UWAGA !!! 35-40zł (sama juz nie pamiętam). Za zebrane pieniądze kupiłam wyprawkę ekonomiczną z firmy BAMBINO (więc dobre jakościowo rzeczy). W wyprawce było sporo rzeczy (kredki bambino 25 opakowań, kredki ołówkowe 25 opakowań, bibuła, farby w butlach, papier kolorowy, brystol kolorowy, papier rysunkowy biały, kolorowy, tektura falista,plastelina, nożyczki.. już dobrze nie pamiętam, ale sporo tego było..

Jeśli czegoś mi brakuje, to dokupuję z pieniędzy, które zostały z tej wyprawki (np. dodatkowe kleje, inne kolory brystolu, dziurkacze ozdobne, włóczka..) Jest marzec, a jeszcze pieniążki pewne są do dyspozycji.

Rodzice byli bardzo zadowoleni z tego, że nie muszą biegać po sklepach i kupować rzeczy (które drożej by kosztowały), a ja wiem, że każde dziecko pracuje używając takich samych rzeczy i materiałów, nie ma kłótni, kto ma lepsze czy gorsze."

Zachodzę natomiast w głowę , dlaczego polski sześciolatek nie może się nijak obejść bez podręcznika do angielskiego i do RELIGII !!!

Angielskie klasy wyglądają tak:

Kwestia jakichkolwiek podręczników jest sama w sobie dyskusyjna.

Ja - niejako zawodowo - podręczniki oczywiście bardzo lubię :)
Ułatwiają życie!
Kolorowe zdjęcia, śmieszne historie, zróżnicowane ćwiczenia, nagrania, zeszyt ćwiczeń do prac domowych i oczywiście podręcznik dla nauczyciela, gdzie (w przypadku podręczników do nauczania angielskiego) po prostu wszystko jest - można właściwie nie wkładać większego wysiłku w przygotowanie lekcji. Wydawnictwa idealnie dostosowują się do potrzeb rynku i wiele podręczników dla nauczycieli nawiązuje do podstawy programowej, podpowiada cele dydaktyczne, podsuwa pomysły, jak pracować z dziećmi o różnym poziomie języka lub/i zdolności.

Na mojej półce z książkami aż się roi od ... darmowych egzemplarzy otrzymanych w ramach promocji na darmowych szkoleniach, po których wystarczy tylko zlecić uczniom kupienie tego jedynego, najlepszego, niepowtarzalnego podręcznika :)

Lubię podręczniki, bo zawsze można do nich zajrzeć, wrócić, skorzystać ponownie.

Czy jednak rzeczywiście tak się dzieje?

Takich cudów - jak pisze kurdecojaturobie, i z czym się zgadzam - nie ma!

Przypomnijcie sobie, kiedy ostatni raz wasze dziecko wertowało podręcznik, poza - miejmy nadzieję - powtórką przed klasówką :).

W Anglii, w szkole podstawowej nie ma jednak klasówek.

Nauczyciele, owszem, korzystają z gotowych materiałów, książek, podręczników - ale nie jest to tzw. przerabianie od dechy do dechy. Czasami szkoła zamawia zeszyty ćwiczeń, które jednak nie są zabierane do domu.

Dzieci uczą się głównie przez projekty - poznawanie i eksplorację od podstaw. Jeśli religia, to chodzenie po różnych obiektach kultu, czy uczenie szacunku do innych kultur, obrzędów.

Jeśli język obcy, to piosenki, gry, zabawy.

Jeśli biologia, to hodowanie roślinek, przeprowadzanie eksperymentów, wycieczki.

Jeśli ... przykłady można by mnożyć.

Mój najstarszy syn zdał egaminy końcowe na koniec podstawówki na poziomie 5 (wymagany poziom 4).
Przez 7 lat nauki nie miał ani jednego podręcznika ...
Wszystkiego, czego się nauczył, nauczył się w szkole lub robiąc projekty (średnio 3 większe na rok).

I po raz kolejny przekonałam się, że w tym szaleństwie jest metoda.

O projektach, o nauce religii i o paru innych ciekawych - mam nadzieję - aspektach angielskiego systemu szkolnictwa będzie następnym razem :)

Mam też w zanadrzu małą niespodziankę dla wiernych czytelników bloga - także zaglądajcie :)

Niestety nadciągający rok szkolny (w Anglii rozpoczyna się w większości szkół 7 września; w poniedziałek i wtorek naczyciele mają dni szkoleniowe) będzie w moim przypadku obfitował w wiele zmian i nowych wyzwań, więc nie obiecuję wpisów co tydzień :) Postaram się jednak w miarę regularnie dzielić czymś ciekawym.

Szczęśliwego Nowego Roku ... Szkolnego :)

super-teacherka

Klocki Dotykowe

2011-08-19T19:05:00.000-07:00

Drodzy producenci zabawek - mam dla was pomysł !!!

Tak powinnam zacząć ten wpis, ale wrodzona skromność i zdrowy rozsądek podpowiadają mi, że ... raczej żaden producent zabawek na mój raczkujący blog nie wchodzi :)
Jakbyście jednak znali jakiegoś, to podeślijcie mu link do tego wpisu :)

Do napisania o nich zainspirowałała mnie tram_way.
Nie będę się tym razem rozpisywać o przesycie i nadmiarze zabawek, który w efekcie chyba psuje dzieci bardziej niż edukuje, gdyż to "temat na poemat", a ja mam dziś tylko czas na krótką notkę.

Faktem jest jednak to, że zabawki często są albo koszmarnie kiczowate i jakościowo mierne albo przeraźliwie drogie. Często - jak ktoś z komentujących pod wpisem "Nigdy nie lubiłam lalek" zauważył - służą rodzicom do ... zrealizowania marzeń z dzieciństwa, do pochwalenia się statusem, do zagłuszenia sumienia, że dzieci swe widują w przelocie w weekendy.

A tymczasem jest wiele takich zabawek, które umożliwiają wspólne spędzanie czasu, zapewniają sporą dawkę śmiechu, są edukacyjne i oryginalne. Wystarczy tylko trochę poszperać.

KLOCKI DOTYKOWE

Klocki dotykowe (tactile memory blocks), które wpadły mi w ręce, wyszperała w internecie moja kreatywna bratowa, a że klocki produkuje firma angielska, dostałam zadanie, by klocki kupić i dostarczyć do Polski.

Gra - wariacja na temat klasycznego Memory, gdzie trzeba znaleźć odpowiednie pary obrazków - zachwyciła mnie swoją prostotą, ale też pomysłowością.

Klocuszki z drzewa kauczukowego - 32 sztuki - są lekkie, poręczne (średnica 4 cm) kolorowe i zróżnicowane. Jak z prostego rachunku wynika dostępnych jest 16 różnych faktur takich jak futerko, koronka, bibuła, papier ścierny, karbowana tektura, filc, gumowane kropeczki i inne.

Pomysłowość tego zestawu - w porównaniu z innymi znalezionymi w sieci - polega na tym, że wiele klocków jest w naprawdę bardzo podbnych w dotyku jak chociażby ta tektura i karbowany plastik - także trzeba się wykazać sporym skupieniem i - że tak powiem - wyczuciem :)), żeby rozpoznać podobny klocek.

Gra - jak się domyślacie - polega na tym, by wyjąć z woreczka na chybił-trafił jakiś klocek, a potem - tylko za pomocą dotyku - znaleźć parę. Osoba, kórej się to uda może powtórzyć kolejkę. Grę można modyfikować w ten sposób, że wprowadza się limit czasowy dla 'szperacza'.

Podoba mi się też to, że klocków jest sporo i można je wykorzystywać do innych zabaw, w domku dla lalek, jako pieniądze, do budowania wieży - dzieci na pewno będą bardziej kreatywne ode mnie.

Zaletą jest też to, że mają jednolity kształt (i kolor drewna - nie sugerujcie się moim zdjęciami; robiłam je na szybko), a materiały są wklejone w zagłębienie, a nie sterczą na zewnątrz.

Klocki są sprzedawane w pudełeczku 15x15x10 - więc nie zajmują dużo miejsca, łatwo je przechowywać i - tak myślę ... łatwo wyprodukować. Stąd też mój apel do producentów zabawek.

Nie, żebym namawiała do chamskiego zerżnięcia całego pomysłu, ale coś w podobie mogłoby powstać :)

Tym bardziej, że pomysł wcale nie jest nowatorski.
Jak wpisałam w Google 'klocki dotykowe', to wyskoczyło mi parę pozycji. Tylko dlaczego zestaw 18-tu klocków z drewna i paru materiałów z wtórnego obiegu (tektura, materiał, czy gąbka) kosztuje 285 zł ???

Ten prezentowany przeze mnie, kupiony w sklepie internetowym toypost.co.uk , sprzedającym zabawki w stylu vintage (tradycyjne, staromodne, możnaby powiedzieć) kosztował £15.95 - cenę dość przeciętną, jak na angielskie warunki (porównując np. lalka Barbie kosztuje w granicach £20), a i w złotówkach nie wychodzi to tak ekstremalnie drogo (ok. 80 zł bez kosztów przesyłki - nie jest to tanio, ale ... 3x mniej niż te polskie (?))

Co prawda znalazłam też bardzo podobne klocki za 49,50 zł w sklepie Zabawkowy Świat, ale jest ich tylko 10 i nie mają par, co znacznie ogranicza możliwość ich wykorzystania - są więc to, zgodnie z nazwą - kubeczki dotykowe sensoryczne.

A jak zabawa w dotykowe Memory okaże się za trudna, można zawsze pograć w klasyczne :)

Do tematu ilości posiadanych zabawek, pomocy naukowych i dóbr wszelakich jeszcze wrócę nie raz i nie dwa. Temat za mną chodzi już od dawna - szczególnie jeśli chodzi o tzw. resources rooms, czyli pomieszczenia w szkole, skąd dzieci biorą sobie darmowe materiały, długopisy, zeszyty itp. To jest dopiero temat na poemat!
Ale wszystko w swoim czasie.

Ps. Nie podjęłam próby pisania trzeciego posta o flashcards, bo nikt by już chyba tu do mnie nie wrócił :)

Ale temat, zgodnie z obietnicą, będę stopniowo pogłębiać.

Zapraszam zatem ponownie po odrobinę inspiracji.

super-teacherka

Darmowe Flashcards

2011-08-16T16:24:00.000-07:00

Zgodnie z obietnicą podaję link do strony, skąd można ściągać naprawdę fajne flashcards. Niektóre z nich nich nie spełniają wszystkich moich ostrych kryteriów karty idealnej ,ale tak to już jest zasobami darmowymi.
Obrazek autorstwa pewnego sfrustrowanego grafika oddaje moim zdaniem świetnie idee bezpłatnych materiałów:

ściągnięte z blogu BRAK

Nauczyciele jednak to inna rasa - wiedzą jak się trzeba naharować, by cokolwiek wpoić do głów - i może dlatego chętniej się dzielą z innymi. Dzięki temu w sieci można znaleźć naprawdę perełki.
1. Boggles World

www.bogglesworldesl.com/cards 

Mój zdecydowany numer 1, choć biłam się z myślami czy nie przyznać ex aequo z ELS Flashcards (czym następnym razem). Od czegoś jednak trzeba zacząć. Padło więc na Boggles World. Sama nazwa jest ciekawa boggle znaczy bowiem "mieszać w głowie", "nie akceptować", "mącić" - powiedzmy, że jest to zatem strona dla tych, co mają ... niestandardowe spojrzenie na świat :)
I to by się nawet zgadzało, gdyż bohaterami wielu kart i rysunków są dziwaczne stwory, kosmici, duchy. Generalnie jest to zupełnie nie moja stylistyka, a niektóre zestawy są 'nadźgane' do nieprzyzwoitości, jednakże flashcards z tej strony mają wiele zalet. Oto niektóre z nich:

- są oryginalne, nietypowe, niestandardowe i wzbudzające zainteresowanie dzieci,

- są zróżnicowane - od samych rysunków, przez zwroty, po zdania; od stworów, przez zwierzęta, po ludzi :)

- są użyteczne w nauczaniu języka na poziomie nieco bardziej zaawansowanym niż te nieszczęsne kolory i jedzenie (ileż można tłuc ten temat),
- szeroka tematyka - nie tylko rzeczowniki i przymiotniki, ale też wiele czasowników (pisałam wcześniej o tym, jak ważna w komunikacji jest ich znajomość).
- często podane są przykłady gier i sposobów wykorzystania kart
- można ściągnąć też 'kompatybilne' ćwiczenia oraz definicje.

Nadmienię jeszcze, że karty naprawdę można bardzo łatwo dostosować do własnych potrzeb - wystarczy zapisać je na twardym dysku i następnie 'obrobić' w Paint. Ja albo wycieram zbędne - moim zdaniem - elementy, albo poprawiam słówka z amerykańskiego na angielski (np. fall - autum, stove -oven).

Można też w ogóle 'wyciąć' słowa albo skopiować obrazki i użyć je do zrobienia własnych kart - jak to zrobiłam ja - wykorzystując rysunki z różnych stron.

Wiele spotykanych przeze mnie nauczycieli prosiło mnie o flashcards mogące ułatwić polskim dzieciom, często gęsto przestępujących szkolne progi bez krztyny angielskiego, naukę podstawowych, "survivalowych" słówek i zwrotów.

Oto 2 listy z flashcards mojego autorstwa. Można je ściągnąć naciskając na tytuł:

Classroom Activities

Every Day Activities

Karty są zrobione w ten sposób, że można zagiąć lub odciąć wyrazy/zwroty i używać samych rysunków. Są to karty przystosowane do zajęć w angielskich szkołach - także niektóre z czynności mogą się wam wydać nieco dziwne, lub nieprzydatne jak np. noszenie mundurka, odróżnianie faktu od opinii, bring, show and tell. Jest to bardzo popularne w Anglii. Dzieci mają wyznaczony dzień, kiedy mogą przynieść jedną rzecz, pamiątkę, prezent, itp. pokazać ją całej klasie i opowiedzieć o niej. Jest to super ćwiczenie na wyrabianie pewności siebie i generalnie wypowiadanie się (formułowanie myśli, mówienie do większej liczby osób).

Za parę dni wkleję następne linki. Przypominam, że wszystkie polecane przeze mnie strony można znaleść na bocznej szpalcie w dziale Alfabetycznie lub Tematycznie.

Miłego ściągania :)

super-teacherka

Flashcard Stories

2011-08-12T02:26:00.000-07:00

Flashcards, czyli fiszki.
Tak to się podobno tłumaczy, ale pewności nie mam :)
Pozwólcie, że zostanę jednak przy terminie angielskim, bo jakoś te 'fiszki' mi nie podchodzą - kojarzą mi się z przedpotopowym sposobem inwentaryzacji informacji.
Zamierzam o nich dzisiaj napisać słów parę, bo to wdzięczy materiał do pracy z uczniami wszelakiej maści. Mam trochę utrudnione zadanie, bo mój laptop się zbuntował i musiałam wymienić w nim twardy dysk. Pan z serwisu przyjechał po 15 minutach od mojego telefonu, co ucieszyło mnie tak bardzo, że ... zapomniałam skopiować sobie mój piękny folder z Ulubionymi. Także bye-bye wszystkie misternie gromadzone linki (które były inspiracją do rozpoczęcia tego bloga).
A gdybym miała prawdziwe, ręcznie zapisane fiszki, to pewnie by się ostały :)
Postanowiłam się jednak nie poddawać tak łatwo.
Ja was jeszcze dopadnę!
A w kwestii flashcards ...
Jak zaczynałam nauczać angielskiego, to zaczęły się one pojawiać na rynku wraz z zalewem co raz to nowszych podręczników, głównie dla maluchów i miały postać obrazków raczej niż wyrazów. I od razu zyskały moją sympatię. Choć to co później znalazłam w necie przerosło moje najśmielsze oczekiwania.

Pomysłowość (i poczucie humoru) autorów tworzących je nie zna granic - jak choćby te alfabetyczne powyżej - czyli alfabet dla kujonów :).

Są więc flashcards z fotografiami, z rysunkami, z podpisami lub bez, albo wręcz same tylko wyrazy. Ja osobiście najbardziej lubię flashcards ze zdjęciami lub ładnymi obrazkami. Nie lubię rysunków:

- zbyt wyrafinowanych (to ma być 'kawa'),

- dziwacznych (a to 'happy'),

- niejasnych lub zbyt uproszczonych ('łyżka')

- nieregularnych ('tea'),

- ze zbyt dużą ilością szczegółów (Czy to świąteczna kanapka?)

A szczególnie nie lubię jak karty nie są w tym samym stylu, tylko każda z innej parafii:

To oczywiście kwestia gustu. Ja cenię sobie prostotę :)

Lubię jak flashcards utrzymane są w jednakowej konwencji, choć wiem, że ten efekt jest łatwo osiągnąć przy rzeczownikach, ew. przymiotnikach i przyimkach. Trudno jest znaleść darmowe flashcards o takiej tematyce jak czynności, cechy jak np. przeciwieństwa czy bardziej specyficzne przedmioty, np. przybory kuchenne.

Zaczęłam od krytyki :) A teraz pozytywy.
Flashcards mają szerokie zastosowanie - w zależności od kreatywności nauczyciela lub rodzica.
Kilka pomysłów na wykorzystanie kolorowych karteczek ze słowami, obrazkami, zwrotami lub wszystkim na raz:
- do nauki alfabetu, nowych słów/ zwrotów,
- do grania w Czarnego Piotrusia lub Memory (jeśli dysponuje się podwójnym zestawem),
- do nauki czytania lub liczenia,
- do tworzenia zdań lub krótkich opowiadanek,
- do wklejania do zeszytów (w celach różnych - do podpisywania, jako materiał powtórzeniowy, jako info dla rodziców),
- jako jedyny często - w przypadku liczby emigrantów napływających do szkół o każdej porze roku - sposób komunikacji,
- a także do tworzenia np. gazetek ściennych (displays), które są podsumowaniem tego, co zostało przerobione.
Flashcards są bardzo pomocne nie tylko w nauce języka obcego.
Dla wielu dzieci z trudnościami w nauce, które często łatwiej rozumieją i zapamiętują bodźce wzrokowe niż werbalne są ułatwieniem w komunikacji. W formie uproszczonej lub wręcz symbolicznej świetnie sprawdzają się w nauczaniu dzieci z opóźnieniem umysłowym.
Dla dzieci głuchych i niedosłyszących – absolutnie niezbędne, stanowiące uzupełnienie migów, czytania z ust i wykorzystywania resztek słuchowych. Zresztą generalnie wspomaganie nauczania visual cues (wskazówkami wizualnymi ?) jest promowane przez wielu edukatorów, a tzw. Multisensory Approach czyli angażowanie wszystkich zmysłów zyskuje sobie coraz więcej zwolenników (choć należy pamiętać, że w niektórych przypadkach jest to raczej niewskazane, jak np. w nauczaniu dzieci nadpobudliwych psychoruchowo – aczkolwiek jest to również sprawa dyskusyjna).
Szukając materiałów do tego wpisu natrafiłam nawet na takie oto interesujące wykorzystanie flashcards. Otóż niektórzy mieszkańcy Nowego Yorku mogą kupić sobie zestaw 30 kart z ... prawami najemcy :) żeby łatwo się połapać w tym, kto za co odpowiada i jak się skontaktować z odpowiednimi instytucjami.

Flashcards można ściągnąć z wielu stron internetowych całkowicie za friko. Na niektórych stronach trzeba się rejestrować. Jest też całe multum stron, gdzie można kupić naprawdę prześliczne karty na każdy temat. Ale ja nie o tym ... :)
Są też strony, na których można stworzyć własne dzieła wiekopomne - choć moim zdaniem za dużo z tym zachodu. Po co się rejestrować, załadowywać zdjęcia, zapisywać zrobione przez siebie pomoce jakichś stronach, jak można z powodzeniem użyć Paint'a i Word'a?
W jakiejkolwiek postaci - ułatwiają na pewno życie.

Z flashcards wiążą się 2 raczej mało przyjemnie incydenty w mojej karierze nauczycielskiej – z których jednak wyciągnęłam wnioski na całe życie :)
Gdy zmagałam się, by nauczyć paru opornych osobników czytania wyrazów z głoskami /eɪ/ oraz /i:/, które zapisuje się w angielskim jako ai, ay, a_e (train, play, made) oraz ee, ea, y (meet, teach, cherry) postanowiłam, skupić się na poszczególnych podgrupach, przygotowując tony flashcards. Zasiadłam w szkolnej pracowni komputerowej z listą potrzebnych wyrazów.

W szkołach jest bardzo czuły filtr blokujący większość nieodpowiednich (lub pozornie nieodpowiednich – dmuchamy na zimne, panowie i panie ) stron internetowych. Każda gmina ma swój system filtrujący, który powoduje, że najczęściej mało co da się otworzyć. I nie tylko dotyczy to facebooków i innych portali społecznościowych (bloxa włączając – i bardzo słusznie :)) ale chociażby stron, na których są różne reklamy.
Moje wyrazy nie należały jednak do grupy skomplikowanych – ot, rzeczowniki pospolite. Nic podejrzanego ani zdrożnego w nich nie było. Jakieś tam pociągi, pory, farby, baterie i inne mięsa.
Dziarsko włączyłam Google Images i zaczęłam wklepywać. Szło mi dość gładko, jako że zasoby internetu są naprawdę bogate, choć czasami trzeba trochę poszperać. Po paru minutach doszłam do, jakżesz niewinnego, zdawało by się słowa nauczycielka (teacher). Wpisałam, kliknęłam i ... o mały włos nie spadłam ze stołka. Oczom moim ukazały się bowiem - wciśnięte między grzeczne zdjęcia i cliparty - obrazki pornograficzne, z nauczycielkami, owszem, ale mocno lub zupełnie roznegliżowanymi. Panie w otoczeniu szkolnych ław i staromodnych czarnych tablic dzierżyły atrybuty jak najbardziej kojarzące się tą profesją – druciane okularki, linijki, wskaźniki czy kredy, ale cała reszta wskazywała dobitnie, na przedmiot, jakiego ‘uczyły’. Mimo, iż zamknęłam stronę w ułamkach sekund zimny pot mnie zlał na samą myśl, co by było, gdyby w pracowni były jakieś dzieci (co w szkole na ogół zdarza się dosyć często :)). Potem jeszcze natrafiłam na bardzo nieoczekiwany i równie niecenzuralny wizerunek 'bobra' – poznając przy okazji słówko z angielskiego slangu, którego raczej, jako przykładna dziewczynka nie jestem wielką znawczynią :) Zakończyłam więc moją pracę nad długim ‘i’ i ’ej’ wyciągając z tego bardzo szybko wniosek:

NIGDY NIE PRZESZUKUJ INTERNETU PRZY DZIECIACH !!!

gdyż nie da się przewidzieć, jak różne materiały zostaną otagowane i co szanowny Wujek Google ci wciśnie.

Nauczona tym doświadczeniem przygotowywałam już kolejne pomoce w domu. Tak też było z plakatem mającym zachęcać dzieci do czytania.
W tamtym czasie pracowałam jako pedagog specjalny z dziećmi z dość sporymi problemami w nauce. Trudności te brały się przeważnie z większego lub mniejszego zaniedbania emocjonalno-socjalnego. Przy odrobinie wysiłku można było jednak ich ‘wyprowadzić na ludzi’ :). Dzieci te najczęściej pochodziły z rodzin emigranckich, w których rodzice nierzadko sami nie potrafili czytać nie tylko po angielsku, ale też w żadnym innym języku. Podandto większość z nich miała ‘mentalność życia na zasiłkach’ (‘benefits culture’) – dzieci te już w wieku 9 lat uparcie twierdziły, że one pracować nie będę, bo i po co? Ich rodzice nie pracują, żyją z zasiłków i jakoś tam sobie radzą (fragment autentycznego dialogu, przeprowadzonego przez moją koleżankę, która nadzorowała projekt polegający na prezentacji różnych zawodów i ścieżek kariery, w celu poszerzenia naszym milusińskim perspektyw życiowych).
Moim zadaniem było więc najpierw zmotywowanie towarzystwa, by w ogóle podjęły próbę dekodowania tekstu pisanego. Nadrukowałam tony obrazków przedstawiających rzeczy, do zeksplorowania których umiejętność czytania się przydaje. A wbrew pozorom nie były to tylko książki czy gazety ale też: komiksy, etykietki, podpisy na filmach, mapy, poradniki, słowniki, tabelki, przepisy, listy zakupów, instrukcje, maile, listy, plakaty, szyldy, tablice informacyjne, rozkłady jazdy i parę innych rzeczy.

Jak i w przypadku poprzednich słów – była to super okazja do NAUCZENIA ich paru nowych rzeczowników – zdumiewające jest bowiem jak wielu oczywistych dla nas słów pokolenie telewizji i gier komputerowych nie rozumie. Nawet taka znana na całym niemalże świecie bajeczka o 3 świnkach może przysporzyć niemałych trudności. Któż bowiem w dzisiejszym zurbanizowanym świecie wie, co to słoma :) (kolejny autentyk z mojej pracy).
Jednym z owych słów tajemnych był list. Taki najzwyklejszy list.
Skąd oni mają znać takie pojęcie? Owszem, ich rodzice czasami dostają ‘listy’ czyli druczki maści wszelakiej, najczęściej z urzędów, banków lub komorników. Listów jako takich się nie pisuje (zresztą nie tylko w kręgach mniej piśmiennych – epistolografia to sztuka wymierająca). Jakże więc się ucieszyłam, gdy znalazłam fajny, dziecięcą rączką pisany liścik.

Pewna Nicola nabazgroliwszy kilka rysunków dziękowała pilotowi za udany lot. Przeczytałam z grubsza przesłanie i wydrukowany obrazek skrzętnie umieściłam na plakacie. Nie przeczytałam go jednak do końca ... i to był mój błąd...
Plakat mojego autorstwa tak zainteresował moich uczniów, że zaczęli go namiętnie oglądać. Liścik Nicoli, nie wiedzieć czemu przykuł ich największą uwagę (może ze względu na długość, a raczej ‘krótkość’ :)). Zaczęli więc dukać pod nosem. Doszli do słów ‘thanks for a nice flight’, tu na chwilę zawiesili głos, po czym z gromkim śmiechem wyryczeli na cały pokój ostatnie zdanie – do którego ja już nie raczyłam dobrnąć:

Nosz, kurcze, mogłabym to właściwie poczytać sobie za sukces edukacyjny – zainteresowali się tekstem pisanym i przeczytali go samodzielnie. Ale jakoś z dumy nie pękałam :( I mimo, iż natychmiast rzuciłam się do przerabiania plakatu, to wieść gminna po szkole poszła, że pani Super-Teacherka ma 'taaaaaki' plakat w swoim pokoju.

Wysnułam za to kolejny wniosek:

DOKŁADNIE CZYTAJ I WERYFIKUJ WSZYSTKO,
CO ZNADZIESZ W NECIE !!!

Także, jak widać na powyższych przykładach nauczanie i uczenie się to przenikające się procesy, z korzyścią dla obu stron.
Podaję te przykłady świecąc oczami ze wstydu, ale ku przestrodze !!! Może dla niektórych te wnioski są banalne i oczywiste. Ostrożności jednak nigdy dosyć, szczególnie że my nauczyciele jesteśmy na świeczniku i każde nawet najmniejsze potknięcie może nas słono kosztować.
Tak oto proste rzeczy mogą skomplikować życie :)

Na koniec dodam jeszcze, że nie jestem odosobniona we wpadkach - zdarzają się najlepszym i najbardziej doświadczonym. Magazyn Parents popełnił kiedyś taką oto okładkę :)
(Choć nie mam pewności, czy to przypadkiem nie Photoshop - ta wisząca w powietrzu główka dziecka jest podejrzana).

Następnym razem podam parę fajnych linków do stron, z których można ściągnąć gotowe flashcards, a także załaduję kilka moich własnych.
Miłego i bezpiecznego szperania po necie.

super-teacherka

obiecanki-cacanki

2011-07-11T16:19:00.000-07:00

A zatem ... internet już mam (cóż za szczęście przeogromne :)).

Uczucie euforii zmącone jest jednak ukłuciem zazdrości (ba, ukłucie to mało powiedziane, czuję się jak po seansie akupunktury) - jak patrzę na te wszystkie zdjęcia przyjaciół co i raz podrzucających zdjęcia na Facebooka lub na Naszą Klasę.

Obżerają się bezczelnie lodami ufundowanymi potomstwu na koniec szkoły, pławią się w basenach, jadą na kanikuły. A ja, biedny żuczek, zasuwam do roboty.

Tak, wiem, pyszniłam się jak to w Anglii fajnie, bo half terms mamy.
Tak wiem, wzruszałam ramionkami mówiąc, że się nie przejmuję, że krótsze wakacje mamy.
Tak, biłam się w piersi przyrzekając, że nie będę narzekać.
Tak, kłamałam, że się przyzwyczaiłam.
Muszę się jeszcze przemęczyć całe 17 dni. A dokładnie szesnaście, bo 27 lipca jadę do Polski. Kupiłam sobie bilet myśląc beztrosko, że kończę pracę 22-go czyli wtedy gdy kończą ją wszystkie szkoły w naszej gminie.
'Aj, jaka jestem zorganizowana' - piałam w autopodziwie - 'Będę miała jeszcze czas na ostatnie zakupy i spokojne spakowanie się.'
Tymczasem okazało się, że tzw. 'outreach services' (nie wnikajcie na razie, co to jest - postaram się kiedyś wyjaśnić :)) pracują do 27 lipca WŁĄCZNIE !!!
Mam nadzieję jednak, że - ze względu na ten blog (Bo skąd ja będę czerpać inspirację? :)) - nie wyleją mnie z roboty, zgodzą się dać mi bezpłatny, jednodniowy urlop (podciągnijmy to pod 'okazjonalny') i dadzą rozgrzeszenie.
Jak nie, to trudno. JA JADĘ !!!

***

Jak na inteligentnych czytelników przystało, na pewno domyślacie się, że ten przydługaśny wstęp nie powstał bez kozery.
To moje kolejne tłumaczenie się i plątanie w zeznaniach.
Ale uwierzcie mi - JA TONĘ!!!
Tonę w tonach raportów, planowaniu planów, projektowaniu projektów, sporządzaniu list, nadganianiu ze statystykami i ... dławię się, wykonując to, czego całym moim sercem nienawidzę, co jest sprzeczne z moją naturą, co mnie dusi i tłamsi, ale co niestety(?) finansuje mi dach nad głową, chleb i wodę (z igrzysk, to tylko wyjazd do Polski :)).
W wolnych chwilach szkicuję jednak kolejne wpisy, kreślę listę tematów, które chcę poruszyć, złoszczę się, że coś zaczęłam, i nie mogę kontynuować. Jestem zainspirowana, jestem nakręcona (i zakręcona), mam wiele fajnych rzeczy do opisania, ale niestety moje energia życiowa musi na razie być skanalizowana gdzieś indziej. Jakieś tam (marne, bo marne, ale zawsze) poczucie przyzwoitości nakazuje mi bowiem przedłożyć obowiązek nad przyjemność.
Nie pozostaje mi zatem nic innego jak po raz kolejny narobić smaku wiernym czytelnikom (wiem, że tacy są - dziękuję za 'kliknięcie' na sondę - niestety sonda nieklikana zeruje się po 30 dniach, więc niech was to nie zmyli :)) i obiecać, że "już za parę dni, za dni parę ... "

Pozdrawiam gorąco znad góry brązowych teczek, które mi się śnią po nocach - pod warunkiem, oczywiście, że śpię, bo ostatnio zdarza mi się to rzadko (chyba, że w autobusie do pracy :)) !!!

super-teacherka

przed internetem

2011-06-04T16:20:00.000-07:00

Przez internetem też było życie. Ale co to tam było za życie? ;) Jestem znana z tego, że mam słomiany zapał - tak od lat twierdzą moi rodzice. Ja zaś uważam, że po prostu w co raz to nowych rzeczach znajduję inspirację ;-P Ale tym razem zapału jeszcze nie straciłam, wręcz przeciwnie, w głowie mam już gotowych parę wpisów. Niestety jestem odcięta od wirtualnego świata do końca przyszłego tygodnia (jak się spełnia obiecanki państwa urzędników). Dzisiaj wpadłam tu tylko gościnnie. A wszystkich, którzy zaglądają tu po odrobinę inspiracji edukacyjnej zapraszam serdecznie w połowie czerwca. super-teacherka

przydasie matematyczne

2011-05-26T22:17:00.000-07:00

Dzisiaj parę rzeczy, ubarwiających trochę żmudny proces uczenia :) czyli tzw. 'przydasie', które można wykorzystywać na co dzień, bez znajomości angielskiego. W Anglii są one używane bardzo często, jako że każda klasa jest wyposażona w Interactive Whiteboard (IWB). W Polsce to jeszcze daleka przyszłość. Chociaż ... Życzę wszystkim nauczycielom, by mieli możliwość mieć takie cudo w swojej klasie, bo naprawdę ułatwia ono życie. Póki co - raczej wyłącznie do użytku domowego :)

Splat Squares kwadrat 10x10 pomagający w liczeniu do stu
(i przekraczaniu progu dziesiętnego)

* * * * * *

tabliczka mnożenia do 100 - klika się na czynnik w lewej kolumnie (left column) i na czynnik w górnym rzędzie (top row) i po naciśnięciu na znak równości (equal sign) odczytuje się iloczyn.

* * * * * *

Swoją drogą to angielskie dzieci uczą się tabliczki mnożenia na raty (nie pamiętam, jak jest w Polsce).

Najpierw 10 times table, potem 2 i 5. Te są najprostrze. Wyższy stopień wtajemniczenia to mnożnie przez dziewięć.

Można tu zastosować fajny trick:

Trzymaj przed sobą dwie ręce. Ponumeruj palce od lewej do prawej. Zegnij ten palec, który oznacza cyfrę, przez którą chcesz mnożyć. Jeśli jest to np. 9 to będzie to palec serdeczny prawej ręki. Palce po lewej stronie oznaczają dziesiątki - jest ich osiem, a zatem 80. Te po prawej stronie od zgiętego palca oznaczają jedności - w tym przypadku 1. Czyli 9x9=80+1=81

Potem sukcesywnie dochodzą kolejne liczby. Ciekawostką jest to, że często dzieci uczą się tabliczki mnożenia do 144 (czyli do wielokrotności dwunastki), a nie tylko do 100.

* * * * * *

Utrwalanie tabliczki mnożenia może być równie zabawne :)

Można zrobić sobie teścik, ćwicząc jednocześnie słownictwo dotyczące mnożenia, dzielenia i innych operacji, bo sposobów i sformułowań jest multum :))

Dla zwolenników obrazków - nieco bardziej "malownicze" ćwiczenia na stronie www.multiplication.com .

* * * * * *

Tabliczka mnożenia na czas - można wybrać tabliczkę mnożenia w zakresie jednej cyfry np. 4 times tables (czyli mnożenie przez 4), albo mieszanki. Jest jeszcze opcja dzielenia, dodawania i odejmowania. Wszystko to na stronie Maths Magician

* * * * * *

Jak już tabliczka mnożenia będzie przyswojona, to polecam zadania z treścią - na mnożenie (nie wiem, jakoś tak mnie naszło na to mnożenie dzisiaj :))

* * * * * *

Z innych 'przydasiów' mogę polecić osie liczbowe oraz odmierzacz czasu.

Number lines - można wybrać sobie różne, w zależności od tego na jakich liczbach operujemy, np. do 10, do 100, z liczbami ujemnymi, czy z liczbami dziesiętnymi. Do wyboru np. osie liczbowe i osie do szacowania lub osie liczbowe - suwaczek.

Hourglass - czyli klepsydra do mierzenia czasu, np. gdy wyznacza się dzieciom czas na wykonanie zadania - może być to też bomba, metronom lub najzwyklejszy budzik :) Najpierw trzeba wybrać rodzaj 'odmierzacza' na stronie www.online-stopwatch.com , a następnie ustawić czas. Dzieci uwielbiają takie wyzwania!

Przykłady możnaby mnożyć :)

Musicie przyznać, że matematykę można polubić :))

super-teacherka

Co czyta angielski siedmiolatek

2011-05-20T16:15:00.000-07:00

Po omównieniu matematyki przyszedł czas na angielski.

Tytuł jest trochę pokrętny, bo oczywiście mowa będzie o tym, co oficjalnie musi czytać drugoklasista, a nie o faktycznych preferencjach, bo nie oszukujmy się, wsród tej grupy wiekowej to jeszcze aż tak dużo moli książkowych nie ma. Choć zdarzają się wyjątki, jak np. moje najmłodsze dziecię, dla którego NAJGORSZĄ KARĄ jest, gdy nie może nam przeczytać czegoś 'na dobranoc' (tak, tak, to nie pomyłka - nie my jej, tylko ona nam chce czytać :))

A oto przykłady testów czytania:

Dla dzieci, które opanowały czytanie w stopniu mniej płynnym, tekst jest prosty, podzielony na sekcje (żeby łatwiej było skoncentrować się na danym fragmencie i znaleźć tam odpowiedź). Pytania są bardzo ogólne, typu o czym jest historia, jak się nazywają bohaterowie, znajomość prostych przymiotników, wysnuwanie nieskomplikowanych wniosków.

Ten tekst nie powinien sprawić problemu przeciętnemu drugoklasiście (choć niestety bywa, że sprawia - w dużym stopniu zależy to od tego czy jest to dziecko dwujęzyczne, czy angielski jest używany w domu i generalnie od całej, często bardzo skomplikowanej, sytuacji psycho-społecznej w domu).Generalnie jednak większość 7-7.5 latków daje sobie z takim tekstem radę.

Tekst najczęściej jest opowiadaniem lub broszurką informacyjną, podzieloną na większe sekcje. Odpowiedzi wymagają już nieco bardziej zaangażowanego wczytania się w tekst. Jest to nie tylko wyszukiwanie faktów, ale też wyjaśnianie pewnych pojęć, odpowiadanie na pytania o skutek i przyczynę, a nie tylko odpowiadanie na pytania zamknięte (Tak/Nie, ew. Kto i Gdzie)

A oto wyższ szkoła jazdy bez trzymanki:

Tekst jest trudny nie tylko ze względu na treść, ale też z powodu grafiki (layout) - jest to wzorowane na typowej ulotce muzealnej lub innym druczku z życia wziętym. Znalezienie potrzebnych informacji w takim 'gąszczu' wymaga już niezłej strategii i zaawansowanego słownictwa, a odpowiedzi na pytania dedukowania, konkludowania i formułowania opinii.

Swoją drogą, nabywanie tych umiejętności (skills) przez dzieci oceniane jest bardzo wnikliwie na podstawie specjalnych tabelek - i dopiero na tej podstawie zostaje wystawiona ocena opisowa. Ale to już wykracza poza temat egzaminów, więc zostanie opisane kiedyś indziej :)

super-teacherka

Moje 'baby' zdaje egzamin

2011-05-18T16:11:00.000-07:00

W tym tygodniu dotknęły mnie, choć nie bezpośrednio, dwie ‘bolączki’ angielskiego systemu oświaty – SATs i OFSTED inspection. W wolnym tłumaczeniu możnaby rzec – egzaminy drugo- i szóstoklasisty, a także kontrola z kuratorium. Ponieważ ta druga jeszcze trwa, opisywanie jej zostawię sobie na później :)
Zacznijmy więc od SATs czyli testów kończących poszczególne etapy nauczania (KS1, KS2 i KS3.), szeroko i niemalże całorocznie omawianych w tutejszej prasie, na forach dyskusyjnych, blogach, w pokojach nauczycielskich i na placach zabaw.

Ja, przyznam szczerze, w ogóle nie rozumiem O CO TYLE HAŁASU?
(Much ado about nothing :))

Egzaminami moich pociech nie byłam nawet w stanie się przejąć. Bo jak tu się przejmować czymś, co ani mojego dziecka nie zmuszało do żadnych powtórzeń, ani go nie stresowało (ba, to młodsze to nawet chyba nie było świadome, że jakieś testy pisze, dopiero jak mu pokazałam parę przykładów, przy okazji tego wpisu, to powiedział tonem odkrywcy: "Nooooo, ja takie właśnie robiłem w szkole!" I dziś mnie cały dzień męczył: "Mamoooooo, ja chcę zrobić z tobą jeszcze jeden test. Obiecałaś! No i weź tu człowieku pisz bloga! :)). Nie miało to wpływu na jego przejście do najstępnej klasy, ani dostanie się do szkoły średniej. Było to najzwyklejsze sprawdzenie, jak wiele owoż dziecię wchłonęło przez ostatnie 3 lata nauki.

Takźe dla mnie cała ta debata o sensowności SATs jest koszmarnie wydumana. Ale jak już podkreślałam, jest to tylko moja opinia.

Standard Assessment Tests zwane też national tests stanowią temat na opasłą książkę. Ja jednak oczywiście nie zamierzam się wgłębiać się w ten skomplikowany temat aż tak namiętnie, gdyż zapewne jeden wpis by tego nie pomieścił. Przybliżę jednak z grubsza ...

Pod koniec klasy 2 dzieci (7- 7.5 letnie, czyli w Polsce kończące zerówkę) zdają pierwsze ‘egzaminy’ – polegają one głównie na ocenianiu przez nauczyciela takich rzeczy jak:

płynność czytania i czytanie ze zrozumieniem,
charakter pisma (handwriting) i ortografia (spelling),
matematyka:

- rozumienie podstawowych operacji, głównie dodawania i odejmowania, ale też prostego mnożenia (typu 2 talerzyki, po 3 ciastka na każdym, ile razem; nie żeby tam jakieś tabliczki mnożenia :)),

- znajomość kształtów (2D i 3D czyli figur płaskich i przestrzennych),

- umiejętność mierzenia i szacowania

- a także umiejętność odczytywania godziny, znajomość ułamków takich jak ½ i ¼ , umiejętność odczytywania danych z diagramów (bar diagrams) i parę jeszcze innych rzeczy.

Zresztą zobaczacie sami – z tej strony można ściągnąć przykłady testów zarówno z matematyki jak i z angielskiego.Są tam dostępne testy na różnym poziomie, albowiem nie wszystkie dzieci zdają to samo (!). Uczeń może nawet nie przystąpić do tych testów, jeśli prezentuje jakiś bardzo niski poziom (np. jest dopiero co przybyłym emigrantem i angielskiego nie umie ni w ząb).

W klasie dzieci podzielone są na 3 grupy: uzdolnione (high ability), na poziomie danej klasy (medium ability) i te pracujące nieco poniżej danego poziomu (low ability). Dzieci otrzymują test na takim poziomie, na jakim – na podstawie mniej więcej rocznej obserwacji – ocenia je nauczyciel.

Aby zakończyć etap pierwszy z sukcesem, należy osiągnać poziom 2, co też większość dzieci czyni (adekwatnie poziom 4 pod koniec podstawówki i poziom 7 lub ew. 8 z matematyki w wieku 14 lat czyli w połowie szkoły średniej – w Anglii nie ma jako takich ocen, tylko oceny opisowe, na podstawie osiągnięcia lub nie wymaganego poziomu – ale o tym też będzie innym razem :)).

Na pierszy rzut

MATEMATYKA - KS1

Przykłady zadań, z którymi dzielnie walczą drugoklasiści, czyli dzieci w Polsce kończące zerówkę:
Na początku zadania standardowe, czyli takie jakie wszystkie dzieci teoretycznie powinny być w stanie rozwiązać pod koniec 2 klasy:

Wstaw takie cyfry, żeby równanie się zgadzało.
Podziel kształt na 4 równe części. Użyj linijki.

W torebce jest 60 cukierków. 20 jest czerwonych, 16 żółtych, reszta to zielone. Ile jest zielonych cukierków. Pokaż, jak rozwiązałeś to zadanie.

Zaznacz wszystkie kształty, które są walcami.

Klasa 2 narysowała diagram (Wiek dzieci w naszej klasie).
Ilu jest pięciolatków? Ile jest wszystkich dzieci w całej klasie?

A teraz przykłady z trochę wyższej półki, czyli dla dzieci, które opanowały już część materiału z klasy 3

Zakreślono część kwadratów. Pokoloruj więcej kwadratów, tak by w sumie ¾ kształtu było pokolorowane.
Oszacuj jaka liczba będzie w miejscu wskazanym przez strzałkę.

Tabelka pokazuje godziny, o których dzieci rozpoczynają lekcję pływania. Których dwoje dzieci ma lekcję między Harrym a Sitą?

Sokiem z jednego kartonika można napełnić 6 filiżanek. Pani Green chce napełnić 50 filiżanek. Ile kartoników soku powinna kupić? Pokaż, jak rozwiązałeś to zadanie.

Popatrz się na poniższe sumy i wpisz je w kolejności w okienkach.

Czy uważacie, że te zadania przerastają możliwości przeciętnego 7-latka?

O testach z angielskiego możecie przeczytać w następnym wpisie. Do opisania tych najbardziej wzbudzających emocję testów - KS2 test jeszcze się nie zabrałam :)

super-teacherka

gra bez instrukcji

2011-05-15T16:06:00.000-07:00

Właściwie nie jest gra sensu stricte tylko coś w rodzaju quizu.

Ale nie ma w nim ŻADNYCH INSTRUKCJI :)

Potrzebne będą:
- znajomość angielskiego na poziomie intermediate,
- znajomość matematyki i nauki o środowisku/biologii na poziomie szkoły
podstawowej (trzeba znać np. takie pojęcia jak zapylenie, trójkąt
równoboczny, współrzędne, odbicie czy topnienie),
- tzw. wiedza ogólna typu jak rozpocząć list czy jakie cechy powinien
mieć artykuł prasowy,
- trochę logicznego myślenia
- (bodajże) Flash,
- i oczywiście motoryka mała na poziomie wystarczającym do obsługi
myszki (czyli umiejętność klikania, dokładniej mówiąc :))

Jest osiem poziomów.

Na każdym z nich śmieszny ludzik - Questionaut, czyli astronauta, który odpowiada na trudne pytania, przylatuje na nową planetę. Wszystkie są zamieszkałe przez pewną osobę (tak jak w Małym Księciu), która ma zadać mu serię pytań (czyli odwrotnie niż w Małym Księciu :)).

Każda dobra odpowiedź napełnia zbiornik paliwa (fuel) jednym bąbelkiem powietrza. Niestety, każda zła odpowiedź powoduje pęknięcie zgromadzonych zapasów (1 bąbelka, nie wszystkich na szczęście :)). Do przelotu na następną planetę potrzebny jest pełen bak - 5 baloników powietrznych.

Na razie wszystko wygląda dość banalnie. Jedyny problem to ... znalezienie osób, które mają zadać pytania. A jak to zrobić, gdy nie ma żadnych instrukcji?

Ja zaczynałam bez zupełnie żadnych wskazówek, ale na potrzeby bloga uchylę rąbka tajemnicy ...

TRZEBA KLIKAĆ :)

Trzeba klikać do oporu, aż się coś zmieni, poruszy, przesunie. Ale też trzeba myśleć logicznie, zaaranżować coś, odkryć dany schemat, wyjść poza schemat, itp.

Np. na planecie nr 3 jest drzewo, na którym siedzą różne zwierzęta. Każde z nich coś robi - to jednak nic nie zmnienia, dopóki nie naciśnie się na kota. Kot przeskakuje na inną gałąź, co powoduje, że ... już dalej nic nie zdradzę.

Najfajniejsze w tej grze jest moim zdaniem to, iż stymuluje ona do tego, by nie myśleć schematycznie, albowiem każdy kolejny etap ma zupełnie inne mechanizmy dochodzenia do celu i tricki z poprzedniej planety nie działają :)

Życzę miłej zabawy intelektualnej w leniwe niedzielne popołudnie.

QUESTIONAUT

Na koniec krótka anegdotka. Przejście przez kolejne etapy tej gry zajęło mi trochę czasu. Następnego dnia wyznaczyłam mojemu synowi misję dotarcia na wszystkie planety. On grał na komputerze, ja włączyłam grę na swoim laptopie, żeby ew. zasugerować mu pewne rozwiązania, gdy nie będzie miał pomysłu jak przebrnąć dalej. Z chytrą miną czekałam na jego pierwsze jęknięcie, że "Nieeee wie" jak się do tego zabrać.

Zanim odpowiedziałam, na pytania na planecie nr 1 (a pamiętajcie, że znałam już te wszystkie tajemne przejścia), on już przelatywał na planetę nr 3. Gdzieś w okolicach piątej - gdzie byłam pewna, że utknie na długo (tak jak ja) zapytałam się, jak mu idzie. Był już na 6. Na 7 miał mały zastój, ale poradził sobie. Generalnie 'rozwalił' tę 'zagadkę templariuszy' 2x szybciej niż ja (a nadmienię, że w naszym domu gry komputerowe to rozrywka raczej sporadyczna).
Ot, młody, wyćwiczony w cyfrowym świecie umysł!
Co tu gadać. Takie rzeczy jak komputer, komórka, mail, facebook itp. poznałam już jako mocno zaawansowana wiekiem dwudziestoparolatka :)

Ciekawa jestem, czy gra się wam podobała i czy udało się wam dotrzeć do celu?

super-teacherka

Eksperymentujemy

2011-05-13T16:02:00.000-07:00

Dzisiaj chciałabym polecić jedną z super stron, do której na pewno nie raz wrócę – jako że nie da się opisać wszystkiego za jednym zamachem. A jest to skarbnica wiedzy i quizów tę wiedzę sprawdzących.

Strona BBC Bitesize, bo o niej mowa, jest określana jako „an easy to use online listing of comprehensive revision and recap resources” czyli coś na wzór repetytorium.

Dzieli się ona najpierw na podkategorie związane z poszczególnymi etapami edukacji – od KS1 do KS4 (które opisałam tutaj), a następnie na działy: English, Maths i Science.

Tym ostatnim zajmę się na pierwszy rzut. Science, czyli nauki ścisłe, traktowane w Anglii jako jeden przedmiot łączący wiedzę z zakresu biologii, chemii i fizyki.
W programie nauczania tego przedmiotu znajdują się więc takie działy jak: Living Things, Materials oraz Physical Processes, czyli jak nie trudno się domyślić są to z grubsza odpowiedniki naszej biologii, chemii i fizyki.

Strona ta jest często używana w szkołach na zakończenie jakiegoś bloku tematycznego. Dzieci mogą robić sobie różnego rodzaju quizy i grać w gry, wykorzystując nabytą wiedzę.

Bitesize KS2 / Science – bo na niej się skupię, jest przeznaczona dla dzieci w wieku 8-11 lat, jednakże ze względu na 2 lata różnicy (i poziom zaawansowania angielskiego) polecałabym ją dla dzieci w wieku 10-12 lat.

Dla polskich dzieci strona ta może wydać się dość trudna, właśnie ze względu na dość ‘specjalistyczne’ słownictwo. ‘Specjalistyczne’ dla osoby znającej angielski na poziomie przeciętnym, gdyż rzeczy omawiane tam i słownictwo potrzebne do zrozumienia poszczególnych zadań nie są raczej częścią programu nauczania języka angielskiego, choć na pewno w większości są znane po polsku. Mam tu na myśli wyrazy takie jak zęby trzonowe, siła tarcia, procesy fizjologiczne, ciecze, parowanie, magnesy, wzrost, cykl rozwojowy itp.

Jednakże – i to jest główny powód, dla którego chciałam zaprezentować tę stronę – materiały przedstawione są w uproszczonej formie, w sposób jasny i przejrzysty, co powoduje, że mogą być śmiało wykorzystane nie tylko jako materiał powtórzeniowy, ale też jako super okazję do nauczenia się nowych angielskich słówek w sposób łatwy i przyjemny.

Wystarczy posiadać trochę wiedzy (nabytej po polsku) zmieszaną z odrobiną logicznego myślenia i spokojnie można dać sobie radę :)

Jeśli na przykład chcemy nauczyć się czegoś o zębach, mięsożercach, przeżuwaczach i innych wchodzimy do działu Living Things → Teeth and Eating i na wstępie mamy mini quiz sprawdzający, czy umiemy dopasować odpowiednie uzębienie do mięsożercy, roślinożercy i wszystkożercy :)

Potem możemy poczytać o niuansach, uzupełniając naszą wiedzę, a na końcu zrobić sobie teścik.

Możemy też wejść na stronę dla nauczycieli (Teachers) i, pominąwszy te wszystkie plany lekcji, cele dydaktyczne i inne nudne rzeczy :) obejrzeć sobie jakiś filmik związany z tematem (ćwiczymy rozumienie ze słuchu :)).

Można też rozwiązać jakąś zagadkę, z użyciem nowo nabytej wiedzy (linki na dole strony, np. Digger and the Gang).

Aż wreszcie przeprowadzić swoje własne doświadczenie w domu :)

Na koniec dodam osobistą refleksję. Wielu Polaków zarzuca Anglikom powierzchowność i fragmentaryczność wiedzy. Wg przeciętnego rodzica posyłającego swoją pociechę do szkoły (szczególnie jak ta doświadczyła już edukacji w polskim systemie) poziom nauczania na Wyspach jest szokująco niski. Szkoły nie przekazują dogłębnej wiedzy, tematy traktowane są bardzo zdawkowo i wybiórczo, i w ogóle ma się to nijak do polskiego wkuwania, kartkówek, klasówek i prac domowych.A poza tym kto to widział, żeby nie znać nazw wszystkich najważniejszych stolic!
Ja, będąc nie tylko rodzicem ale i nauczycielką, tak właśnie myślałam i wiem, że nie byłam w tym odosobniona.

Stopniowo jednak zmieniałam zdanie, bo widziałam, że ‘w tym szaleństwie jest metoda’. Dzieci poznają pewne rzeczy w zarysie, ale poznają je w wymiarze bardzo praktycznym. I do tego organoleptycznie :). Jest więcej samodzielnych eksperymentów, które dzieci nawet 6 letnie muszą zaplanować, przewiedzieć wyniki, a potem je zweryfikować i wyciągnąć wnioski.

Np. w czasie przerabiania tematu ‘Światło i Cień’ dzieci uczą się, jakie materiały odbijają światło, a jakie je pochłaniają. Na początek dostają różne rzeczy jak np. lustro, kawałek metalu, materiał, ‘anielskie włosy’, drewno itp. Planowanie eksperymentu (oświetlanie poszczególnych przedmiotów latarką) to nic innego jak zrobienie prostych rysunków. Dzieci zdolniejsze mają za zadanie dodatkowo je podpisać i zapisać wnioski. Dzieci, które mają trudności mogą dostać zestaw gotowych obrazków i etykietek. I do boju! Każdy dostaje latarkę i zabiera się do pracy indywidualnie lub w parach. W błyskach żarówek, w gwarze żywej dyskusji, w iście ‘naukowym’ bałaganie przeprowadzany jest eksperyment badający właściwości światła. I oczywiście, że nie wszystko zostanie w głowach, nie wszyscy od razu pojmą złożoność procesów fizycznych. Ale już zostanie zaszczepiona pewna koncepcja, pojawią się nowe słowa (przeźroczysty, nieprzeźroczysty, odbijać, pochłaniać, światło, cień, itp.). I satysfakcja z samodzielnie wykonanego zadania gwarantowana!

Takie podejście do tematu ma też swoje, nomen omen, cienie – nie tylko blaski, jak np. puszczanie dzieci na żywioł, co w moim odczuciu powoduje, że nauczyciel nie jest w stanie ogarnąć całej klasy. Te dzieci, które chcą się więc jakoś ‘prześlizgnąć’, mogą to z powodzeniem zrobić. Poza tym przeraża mnie wszechobecny bajzel, zwany bałaganem twórczym. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby szło to w parze z uczeniem dzieci pewnej organizacji pracy – a to niestety często kuleje (co w dużym stopniu zależy od ... osobowości i stylu nauczania nauczyciela). Ale o tym szerzej innym razem ...

Miłego eksperymentowania :)

super-teacherka

National Curriculum

2011-05-12T16:00:00.000-07:00

Dzisiaj chciałam przedstawić kolejną super stronę, ale zaczęłam od wyjaśnienia terminologii i zajęło mi to tyle, że na razie na tym poprzestanę, a do strony wrócę innym razem :)

Na wstępie parę słów wyjaśnienia. Program nauczania w Anglii, zwany The National Curriculum dzieli się na poszczególne fazy:
- Early Years & Foundation Stage czyli przedszkole i zerówka do której idą dzieci, które do 31 sierpnia ukończyły 4 rok życia.
Jest to nieobowiązkowy etap. Można dziecka nie posyłać do żadnej placówki, i o ile faktycznie część dzieci nie chodzi do przedszkola to ja osobiście nie znam nikogo takiego, kto nie posłałby dziecka do zerówki. Na tak desperacki krok decydują się chyba tylko ci, którzy chcą edukować swoje dzieci w domu :) Desperacki nie tylko ze względu na to, że takie dziecko może rozpocząć obowiązkową edukację w wieku 5 lat będąc już sporo do tyłu, ale głownie ze względu na miejce w dobrych lub/i lokalnych szkołach (co samo w sobie zasługuje na osobny wpis).
- Key Stage 1 czyli klasa 1 i 2
Jest to już etap obowiązkowy. Dzieci uczą się następujących przedmiotów (wyjaśnienia poniżej przy KS3):

Mimo, iż wygląda to nad wyraz poważnie, wszystko jest podawane w odpowiednich, przyswajalnych dawkach i wiele tematów jest po prostu podanych w zarysie, czyli np. przygotowanie jasełek (nativity play), parę pokolorowanych rysunków i wykonanie łańcucha na choinkę będzie już zrealizowaniem większości programu religioznastwa z zakresu Chrześcijaństwa :)
Etap ten jest zakończony egzaminami z angielskiego, matematyki i nauk ścisłych (science), choć słowo egzamin jest oczywiście zupełnie nieadekwatne – są to testy, często robione na komputerze i mające formę zabawy. Wyniki tych ‘egzaminów’ mają charakter wyłącznie informacyjny, czyli pokazujący nauczycielowi, czy uczeń osiągnął wymagany poziom. W Anglii w podstawówkach nie ma ocen (są tylko opisowe) i na jakiejś podstawie trzeba weryfikować robione przez dzieci postępy.

- KS2 – czyli klasy od 3-6
Jest to kolejny etap nauczania; etap w którym zabawa towarzysząca maluchom w dwóch poprzednich etapach, odchodzi już zdecydowanie na dalszy plan. Właściwie dopiero teraz można powiedzieć, że dzieci ‘zasiadają w szkolnych ławach’. W młodszych klasach oprócz tego, że jest dodatkowa przerwa popołudniowa, dzieci spędzają dużo więcej czasu na dywanie, na placu zabaw (praktycznie zawsze oddzielonym od starszych uczniów) i mają dużo więcej czasu na tzw. zabawy własne. Napiszę kiedyś o tym więcej, bo przetaczająca się przez Polskę debata pt. „Czy posyłać dzieci wcześniej do szkoły?” mrozi mi krew w żyłach, zapiera mi dech w piersiach, otwiera mi nóż w kieszeni, czy co tam jeszcze ... Niedługo więc pewnie dam upust moim emocjom i wykrzyczę (przynajmniej na blogu): TAK, PO STOKROĆ TAK!!! (postaram się też podać jakieś bardziej rzeczowe argumenty :))
W KS2 do programu nauczania włączane są tzw. Modern Foreign Languages czyli nauczanie języków obcych. Nauczanie ich odbywa się w bardzo zabawny sposób, a mianowicie najczęściej uczą ich ... nauczyciele klasowi, korzystając z gotowych programów i nagrań :) Jak można się domyślić, absolwenci podstawówek nie władają biegle innymi językami, o ile nie uczyli się ich na zajęciach dodatkowych gdzieś poza szkołą. Nie ma tu zatem większej różnicy między polską a angielską szkołą. No może taka, że chyba jednak w Polsce nauka języka wiąże się z większym stresem :( Ale może się mylę?
KS2 kończy się ogólnokrajowym egzaminem z angielskiego, matematyki i nauk ścisłych. Wyniki te nie mają żadnego wpływu na wybór szkoły średniej i są one również traktowane informacyjnie – powoduje to częste i gorące dyskusje odnośnie celowości ich przeprowadzania (podbnie zresztą jak w Polsce), ale ... to kolejny temat, który kiedyśtam opiszę. Zresztą w tym roku niektóre szkoły już zaniechały przeprowadzania go.

KS3 – czyli zaczynamy szkołę średnią, klasy 7-9
Szkoła średnia w Anglii to dość spory przeskok. Można powiedzieć, że ... zaczynają się schody. Po raz pierwszy uczniowie (młodsza młodzież :)) ma każdą lekcję z innym nauczycielem, gdzieśtam na horyzoncie pojawiają się testy, prace domowe są zadawane niemalże codziennie i generalnie zaczyna się harówka (w porównaniu z podstawówkową ‘bułką z masłem’)
Nauczane przedmioty to (w kolejności alfabetycznej):
Art and Design – czyli powiedzmy, że plastyka w nieco rozszeżonym zakresie
Citizenship – czyli wiedza o społeczeństwie
Design and Technology – to nasze ZPTy (czy taki przedmiot jeszcze istnieje w polskich szkołach?)
Geography
History
English
ICT – Information & Communication Technology czyli informatyka
Mathematics
Modern Foreign Languages czyli języki nowożytne, obce, rzecz jasna, głównie hiszpański i francuski, niemiecki w porywach
Music
Physical Education czyli nasz swojski w-f
PSHE - Personal, social, health and economic education – czyli coś, co nie ma polskiego odpowiednika. Można by to określić nauczaniem dobrego samopoczucia :) , gdyż przecież rozwój osobisty, społeczny, dbałość o zdrowie i wiedza z dziedziny ekonomii bez dwóch zdań przyczyniają się do naszego dobrego samopoczucia – niewątpliwie przedmiot ten zasługuje na dogłębniejszą eksplorację i oczywiście oddzielny wpis – ale wszystko w swoim czasie :)
Science - nauki ścisłe czyli biologia, chemia i fizyka w jednym
Religious education
- KS4 – to klasy 10 i 11
Są to klasy przygotowujące do egzaminów GCSE (General Certificate of Secondary Education), który sensu stricte nie ma polskiego odpowiednika, ale jest najczęściej porównywany do egzaminów gimnazjalnych, choć na pewno ma tu większą rangę – o wyniki tego egzaminu pytają się w ankiecie o pracę wszystkie szanujące się instytucje :). Nie jest to jednak ‘matura’ – ta przyrównywana jest do egazminów A-Levels, które nie są obowiązkowe i są częścią tzw. further education czyli możnaby powiedzieć edukacji na poziomie wyższym.
Przyznam, że wszystko powyżej poziomu KS3 jest dla mnie wciąż owiane aurą tajemniczości i moja wiedza w tej dziedzinie jest bardzo zdawkowa – więc nie będę, przynajmniej na razie, za bardzo się na ten ten temat mądrzyła.
Mam nadzieję, że ten wpis trochę rozjaśnił, jak wygląda struktura angielskiego programu nauczania. Wkrótce postaram się dodać kolejne pasjonujące strony :)

super-teacherka

Mój pierwszy raz ...

2011-05-10T15:46:00.000-07:00

... czyli o mojej pierwszej pracy w angielskiej szkole.

W przeciwieństwie do prac następnych, o które musiałam się nieźle nawalczyć, tę pierwszą udało mi się zdobyć na tzw. krzywy ryj.

Patrząc z perspektywy czasu, był to najbardziej dziwaczny i zupełnie niepraktykowany tutaj sposób zdobycia stanowiska w szkolnictwie. Pracę znalazłam bowiem jeszcze w Polsce, przez ogłosznie z Gumtree.
Sposób był osobliwy, gdyż biorąc pod uwagę angielskiego świra na punkcie bezpieczeństwa i dogłębnej weryfikacji osób mających mieć jakiegokolwiek kontakt z ‘vulnerable people’, czyli istotami bezbronnymi :) (nigdy nie wiem, jak to normalnie przetłumaczyć) ja, kobieta znikąd, w ogóle nie powinnam była nawet zostać zaproszona na rozmowę kwalifikacyjną.

* CRB - Criminal Record Bureau - instytucja wydająca zaświadczenia o niekaralności

A ponad to któż szuka nauczycieli na Gumtree, portalu z amatorskimi ogłoszeniami drobnymi?!
Może ewentualnie korepetytorów do nauki suahili czy na prywatne lekcje grania na pile. Ewentualnie opiekunek do dzieci na własne (spore, bym powiedziała) ryzyko. Owszem, ogłoszeń dla nauczycieli są miliony, ale są to ogłoszenia rozlicznych agencji werbujących belfrów (i poddających ich, rzecz jasna w miarę potrzeby owej weryfikacji).

Ja o tym jednak w swojej naiwności nie wiedziałam.

Moja świadomość odnośnie życia na Wyspie, a w szczególności szukania pracy tam, ukształtowana była li i jedynie na podstawie rozmów z moim bratem stryjecznym, który robił w UK zawrotną karierę jako informatyk, i który telefonicznie przekonywał mnie, że jako profesjonalistka, czyli dogłębnie wykształcona w dziedzinie edukowania innych absolwentka dwóch fakultetów i zweryfikowany przez życie praktyk, nie będę miała najmniejszych problemów ze znalezieniem pracy. Ba! Oni tam na tych Wyspach to mieli się niemalże o mnie zabijać, fundować mi bilety na rozmowy kwalifikacyjne nawet odległych miastach i zasypywać mnie propozycjami nie do odrzucenia. Taka głupia to ja oczywiście nie byłam (może głupia, ala taka to już nie), żeby dać wiarę tym wszystkim opowieściom dziwnej treści. Może informatyków tak werbowali i ‘headhuntowali’, ale nauczyciele to chyba jednak inna kasta.

Miałam jednak mimo wszystko dość hurraoptymistyczne nastawienie i pakując walizki wertowałam Gumtree – jedyne znane mi wtedy miejsce szukania pracy. Jak już wspomniałam, powalająca większość ogłoszeń pochodziła z agencji, które chciały zwiększyć sobie bazę danych. Dlatego też gdy znalazłam konkretne ogłoszenie ‘z krwi i kości’, z adresem mailowym do konkretnej osoby, niezwłocznie wysłałam tam moje CV.

Jakiegoż doznałam szoku, gdy za parę godzin zadzwoniła do mnie Lucy z Londynu,

zapraszając mnie na rozmowę, jak tylko będę na miejscu (jak się później okazało, Lucy była świecie przekonana, że jestem tylko na wakacjach w Polsce :))

Co się działo od czasu tegoż telefonu do rozpoczęcia przeze mnie pracy nie będę opisywać, choć materiału by starczyło na dość długą (i marną) komedię pt. 'Zakompleksiona Polka w Londynie czyli antyporadnik dla początkujących emigrantów'.
Niemniej jednak w dniu 1 września, trzy tygodnie po przeprowadzce z Polski, rozpoczęłam swoją pierwszą pracę.

Co kierowało Lucyną – tego nie wiem i nigdy się nie dowiem. Najprawdopodobniej też trafiłam się jej jak ślepej kurze ziarno, bo wiedząc, że jest to praca tylko na 3 miesiące i na pół etatu, zgodziłam się ją wziąć i to dodatkowo bez umowy. Musiałam TYLKO zarejestrować działalność gospodarczą na udzielanie usług edukacyjnych (10 minut rozmowy telefonicznej i sprawa załatwiona). Oficjalnie ‘wynajmowała’ mnie mama dziecka i ona też mi płaciła. Była to tzw. independent school, czyli szkoła prywatna, co pewnie jeszcze bardziej sprawę wyjaśnia.

Tak więc rozpoczęłam swoją przygodę w angielskich placówkach edukacyjnych jako "highly overeducated for this position Support Learinging Assistant for C." (w wolnym tłumaczeniu grubo przeedukowana, jak na takie stanowisko, pani do pomocy w nauce dla chłopca o imieniu C.) - taki tytuł nadała mi Lucy, która okazała się super szefową, i której dozgonnie będę wdzięczna za okazane mi zaufanie i możliwość uzupełnienia mojego CV o bardzo ważną pozycję - lokalne doświadczenie zawodowe (Niestety o polskich uczelniach pedagogicznych i ich prestiżu to raczej nikt tu nie słyszał :)).

To be continued ...

super-teacherka